หลี่เช่อเก็บโทรศัพท์ ดวงตากวาดมองหญิงสาวตรงหน้าเพียงรอบเดียว ก่อนจะละสายตากลับมา
เขาไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่า ณ วินาทีนั้นตัวเองกลับสงบนิ่งอย่างผิดปกติ
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาคงรู้สึกกระอักกระอ่วน แล้วรีบตอบตกลงไปแล้ว
แต่ตอนนี้หลี่เช่อกลับเก็บโทรศัพท์ แล้วถามเสียงเรียบว่า
“ทำไมถึงมีกฎแบบนี้?”
“ขอโทษด้วยค่ะคุณผู้ชาย ที่นี่เป็นคลับที่ต้องได้รับคำเชิญเท่านั้น”
หญิงสาวก้มศีรษะเล็กน้อย น้ำเสียงยังคงนุ่มนวล “เพื่อคุ้มครองสิทธิส่วนบุคคลของลูกค้าและพนักงาน การถ่ายภาพตามใจชอบอาจละเมิดความเป็นส่วนตัวด้านภาพลักษณ์ของผู้อื่นและก่อให้เกิดข้อพิพาทได้ ทางเราจึงห้ามถ่ายภาพโดยเด็ดขาด ถือเป็นการรักษาระเบียบของคลับด้วยค่ะ
“ข้อกำหนดนี้เขียนไว้ชัดเจนในระเบียบการสมัครสมาชิกของคลับแล้ว ทั้งยังพิมพ์ตัวหนาเพื่อเน้นเป็นพิเศษ ทางเราจึงได้ทำหน้าที่แจ้งให้ทราบอย่างครบถ้วนค่ะ
“ดังนั้น แม้คุณผู้ชายจะถ่ายแค่ทิวทัศน์ แต่ก็ต้องขออภัยจริง ๆ ค่ะ ที่นี่ใช้กฎห้ามถ่ายภาพแบบไม่มีข้อยกเว้น”
เหตุผลฟังขึ้นและถูกต้องทุกประการ
หลี่เช่อพยักหน้า แล้วถามอีกครั้งว่า “คุณคือ?”
“ฉันเป็นผู้จัดการของคลับแห่งนี้ค่ะ หลิ่วหลิ่ว คุณผู้ชายท่านนี้ดูหน้าใหม่จัง เป็นแขกที่คุณซูพามาหรือคะ?”
หลิ่วหลิ่วไม่ได้กระวนกระวายกับท่าทีของหลี่เช่อเลยสักนิด ท่าทียังคงสงบนิ่ง อีกทั้งไม่ได้เร่งให้เขาลบรูปทันที กลับตอบคำถามของหลี่เช่ออย่างตั้งใจ
“อ้อ คุณรู้จักฉันด้วยเหรอ?”
หลี่เช่อชะงัก คิดไม่ถึงว่าผู้จัดการคนนี้จะรู้ตัวตนของเขาได้ตั้งแต่แรกเห็น
หลิ่วหลิ่วผายมือเชื้อเชิญให้เขาเดินออกไปด้านนอกอีกหน่อย แล้วเอื้อมมือปรับไฟให้สว่างขึ้นเล็กน้อย