เดี๋ยวก่อน~!
หลิ่วหลิ่วพยายามข่มใจสุดกำลัง ไม่ให้ตัวเองแสดงสีหน้าประหลาดใจเกินไป
ไม่สิ ทำไมผู้อำนวยการจางถึงรู้ละเอียดขนาดนี้?
ระหว่างทางที่มา หลิ่วหลิ่วพยายามอ่านแผนงานเกมที่บริษัทพลังงานของเธอกระโดดข้ามวงการมาทำอย่างกะทันหันให้ครบทั้งฉบับแล้ว
หลิ่วหลิ่วผู้นี้เชี่ยวชาญศิลปะการชงชา เขียนอักษรได้งดงาม ศึกษาประวัติศาสตร์ราชวงศ์หมิง โดยเฉพาะเรื่องปีที่สิบห้าแห่งรัชศกว่านลี่ เป่าขลุ่ยได้ ร่ายรำได้ แถมยังร้องงิ้วได้ไพเราะอีกด้วย
แต่เธอไม่เคยเล่นเกมเลย ต่อให้พยายามทำความเข้าใจ “วิสัยทัศน์อันยิ่งใหญ่” เรื่องเกมของคุณหลี่แทบตาย
ก็ยังไม่อาจเข้าใจแก่นแท้ของมันได้อย่างลึกซึ้งอยู่ดี
พูดอีกอย่างก็คือ เธออ่านไม่ออกด้วยซ้ำว่าบริษัทกำลังทำอะไรกันแน่
แต่พอฟังจากที่ผู้อำนวยการจางพูดตอนนี้.......
ทำไมรู้สึกว่าคุณเข้าใจมากกว่าฉันอีกล่ะ!
ทั้งเรื่อง “ชี้นำผู้เล่นให้เกิดกระแสใฝ่เรียนและรักการเรียนรู้จากรากฐาน” กับ “ให้ความรู้ผ่านความบันเทิง”
ยังมีเรื่องที่สื่อถึงสีสันทางมนุษยศาสตร์และคุณค่าทางปรัชญาแบบดั้งเดิมของ “ฟ้าดำเนินอย่างแข็งแกร่ง สุภาพชนจึงพากเพียรไม่หยุดยั้ง” อีก.....
คุณดูออกได้ยังไงเนี่ย!!!!
แต่ถึงอย่างนั้น หลิ่วหลิ่วก็ยังเป็นหลิ่วหลิ่ว แม้ในหัวจะปั่นป่วนราวกับพายุคลั่ง แต่ใบหน้าก็ยังคงรอยยิ้มเดิมไว้ได้
เหมือนตอนที่หลี่เช่อทำให้เธอตกใจจนน่าขนลุก เธอก็ยังฝืนรักษาท่าทีเอาไว้ได้
“ผู้อำนวยการจาง ขอบคุณที่ประเมินและให้การยอมรับผลิตภัณฑ์ของบริษัทเราสูงขนาดนี้ การได้รับการสนับสนุนจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเป็นเป้าหมายที่เราพยายามมาตลอดค่ะ”
เธอเปลี่ยนประเด็น
“แต่เรื่องความต้องการอื่น ๆ ที่คุณพูดถึง.........หมายถึงส่วนของใบรับรองทักษะหรือคะ?”
ตามแนวคิดของเกมฉบับสมบูรณ์ นอกจากข้อมูลด้านวุฒิการศึกษาที่ใช้เป็นพรสวรรค์พื้นฐานได้แล้ว