“นายโชคดีจริง ๆ ดันมาได้จังหวะพอดี”
เฉินจั๋วจะไม่รู้ได้ยังไงว่าหลี่เช่อกำลังคิดอะไรอยู่ เขาพูดพลางหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “ครูฝึกหลินของนายพอดีไปทำธุระแถวทะเลจีนใต้ ขากลับวันนี้เลยให้เขาเอาของทะเลติดมือมาด้วย
ของนายส่วนหนึ่ง ของฉันส่วนหนึ่ง แล้วเขาก็เก็บไว้กินเองส่วนหนึ่ง รสชาติน่าจะไม่เลว
อาหารจานเด็ดของเขตทหารเราก็มีอยู่ไม่กี่อย่าง เอาอาหารทะเลมาให้กินบ้างจะได้เพิ่มสีสัน เพิ่มกับข้าวหน่อย”
หลี่เช่อวางสาย
ครูฝึกหลินเป็นคนเอามาให้เหรอ?
เดี๋ยวก่อน เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ เครื่องบินเจ-20???
เครื่องบินเจ-20 ขนของได้ไหม? ได้แน่นอน เขาเองก็เคยขับเครื่องบินเจ-20 มาก่อน จึงรู้จักมันดีกว่าคนทั่วไปมาก
ถ้าเป็นของชิ้นเล็ก ๆ ด้านหลังเก้าอี้ดีดตัวมีช่องเก็บของอยู่ช่องหนึ่ง ถ้าปิดผนึกให้ดีจริง ๆ ก็ไม่มีปัญหา แต่ก็ยังมีความเสี่ยง
วิธีที่เหมาะที่สุดคือ ใต้ปีกเครื่องบินเจ-20 มีจุดติดตั้งอุปกรณ์ภายนอกอยู่สี่จุด สามารถติดตั้งกระเปาะบรรทุกสัมภาระเฉพาะทางได้
แต่ก็ต้องแลกกับการสูญเสียความสามารถในการล่องหนไปโดยสิ้นเชิง
ถึงอย่างนั้น ในประเทศเราจะล่องหนได้หรือไม่ก็ไม่สำคัญ เพราะเวลาที่เครื่องบินเจ-20 บินย้ายฐานภายในประเทศ ก็ต้องเปิดเครื่องตอบรับเอทีซีและเลนส์สะท้อนคลื่นเรดาร์อยู่แล้ว
ไม่อย่างนั้นจะล่องหนไว้ทำไม? คิดจะเจาะแนวป้องกันของใครหรือไง?
หลี่เช่อจุปากเบา ๆ แล้ววางโทรศัพท์ลง
ซูฉิงที่อยู่ข้างนอกเห็นหลี่เช่อเดินลงจากรถด้วยสีหน้าสงบนิ่งแล้ว ก็อดยิ้มออกมาไม่ได้