เสียงนี้ราวกับเสียงสวรรค์ ทำให้ทุกคนในห้องโถงหายใจหอบถี่ขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
เฉินจั๋วผลักโต๊ะตรงหน้าออกทันที แล้วโซเซวิ่งไปทางนั้น
หวังหงฉีกับซูฉิงขยับเร็วยิ่งกว่า องครักษ์ชั้นยอดทั้งสองเพียงก้าวไม่กี่ก้าวก็ไปถึงข้างตัวเฉินจั๋ว
จากนั้นก็รีบประคองเฉินจั๋วที่เกือบล้มเพราะก้าวเดินไม่มั่นคง แล้วหามเขาไปถึงข้างโต๊ะสื่อสาร
เฉินจั๋วสะบัดแขนอย่างแรงจนหลุดจากการประคอง แล้วกดเครื่องสื่อสารทันที:
“ลอยขึ้นสู่ผิวน้ำเดี๋ยวนี้! ลอยขึ้นสู่ผิวน้ำเดี๋ยวนี้!!!”
หลังส่งข้อความออกไป ก็เหลือเพียงช่วงเวลาแห่งการรอคอยที่ชวนให้หายใจไม่ออก
นับจากยานสำรวจหนึ่งส่งข้อความออกไปจนได้รับคำตอบกลับมา ต้องใช้เวลาราว 20 วินาที แต่สำหรับทุกคนในห้องควบคุมแล้ว 20 วินาทีนี้ช่างยาวนานเหลือเกิน
ราวกับเวลาถูกยืดให้ช้าลง หัวใจของทุกคนแทบขึ้นมาอยู่ที่คอ นักวิจัยหญิงบางคนถึงกับกำมือแน่นทั้งสองข้าง รู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะกระเด็นออกมาจากลำคอ
จนกระทั่งเสียงที่พร่าเพี้ยนเพราะถูกรบกวนดังขึ้นอีกครั้ง:
“เฟิ่นโต้ว......เจ่อรับ.......ทราบ กำลัง.....ดำ.......เนินการลอยขึ้น........”
“ปี๊บ ๆ ๆ!”
เครื่องตอบรับโซนาร์ส่งสัญญาณเชื่อมต่อดังต่อเนื่อง จุดแสงที่ชัดเจนจุดนั้นปรากฏขึ้นอีกครั้งบนจอขนาดใหญ่ ซึ่งก่อนหน้านี้ไม่พบตำแหน่งของเรือดำน้ำเฟิ่นโต้วเจ่อ
ห้องควบคุมเงียบงันไปหลายวินาที ก่อนเสียงโห่ร้องและกรีดร้องด้วยความยินดีจะระเบิดขึ้นราวกับภูเขาไฟปะทุ