เฉินจั๋วลุกขึ้นยืน เดินวนไปมาอยู่ในสำนักงานหลายรอบ
เรื่องไม่กี่เรื่องวนเวียนอยู่ในหัวราวกับมีปีก
พูดไปแล้ว เรื่องนี้ไม่ได้ซับซ้อนอะไร การสอบสวนอุบัติเหตุครั้งนี้ภายในหน่วยความมั่นคงแห่งชาติก็เสร็จสิ้นแล้ว
โดยพื้นฐานแล้ว ได้ตัดความเป็นไปได้เรื่องจงใจ เจตนาร้าย หรือวางแผนล่วงหน้าออกไปทุกทางแล้ว
อย่างเช่นครอบครัวที่เลี้ยงลูกไม่ดี หลังจากลงพื้นที่สอบถามอย่างลับ ๆ และรับฟังความเห็นจากชุมชน
พบว่าเป็นพวกกร่างเป็นปกติ ตามใจลูกแต่ไม่อบรมสั่งสอน แถมยังทะเลาะกับเพื่อนบ้านอยู่บ่อย ๆ
เพียงแต่เพื่อนบ้านที่ครอบครัวอบอุ่นไม่อยากเอาเรื่องเอาราวกับพวกเขา เพราะยึดหลัก ‘คนมีความสุขควรถอยให้’
พวกนั้นก็เลยยิ่งได้ใจ ถึงตำรวจจะไปถึงบ้าน ก็ทำอะไรคุณปู่คุณย่าที่อายุมากและชอบโวยวายไม่ได้เท่าไร ยิ่งเป็นการเติมเชื้อให้พวกเขากำเริบเสิบสาน
แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว หน่วยงานตำรวจรักษาความปลอดภัยกับหน่วยความมั่นคงแห่งชาติจะยอมรับบทลงโทษของฝ่ายจราจร และจะรับผิดชอบในส่วนของตัวเองอย่างเคร่งครัด
เป็นฝ่ายผิดหลักแล้วยังคิดจะหนีอีกเหรอ?
ไม่ยอมจ่ายก็ยึดบังคับคดีสิ!
ส่วนเรื่องโวยวายดิ้นพราดหรือจะไปก่อเรื่อง พวกเขาก็มีวิธีรับมือกับลูกไม้แบบนี้โดยเฉพาะ
เฉินจั๋วเองก็เบื่อเรื่องแบบนี้มาก แม้จะไม่ได้เกิดอุบัติเหตุขึ้นจริง ๆ และเป็นเพียงเหตุไม่คาดฝัน แต่พอเกี่ยวข้องกับหลี่เช่อ ก็ต้องใช้กำลังคนและทรัพยากรไปตรวจสอบ
ถึงจะเป็นเรื่องเล็ก แต่ก็ยังเป็นเรื่อง โดยเฉพาะตอนนี้ที่งานยุ่งขึ้นเรื่อย ๆ นี่ไม่เท่ากับจงใจหาเรื่องให้หลี่ปั้นหรอกหรือ!