เดือนกรกฎาคม แดดเปรี้ยงราวกับไฟ กรกฎาคมที่ร้อนระอุขนาดนี้แม้แต่เสียงจักจั่นยังฟังดูห่อเหี่ยว
ถนนลาดยางร้อนจนเหมือนจะละลาย
หลี่เช่อนั่งยอง ๆ อยู่ใต้ร่มไม้ แสงแดดที่ลอดใบไม้ลงมาเพียงน้อยนิดนั้นไม่เพียงพอเลยจริง ๆ
เสื้อยืดเปียกชุ่มเหงื่อแปะติดอยู่กับแผ่นหลัง
เขาทำเหมือนไม่รู้สึกตัว ได้แต่มองไปยังประตูทางเข้าที่โอ่อ่าตระการตาฝั่งตรงข้ามด้วยดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด
ป้ายสีขาวตัวอักษรสีดำขนาดใหญ่เขียนว่า: "กรมตำรวจมณฑล HD"
ทิ้งก้นบุหรี่ในมือ ยื่นมือไปหยิบซองบุหรี่อีก แต่ข้างในว่างเปล่าแล้ว
เขาถึงได้สังเกตว่าตรงเท้าตัวเองมีก้นบุหรี่เกลื่อนกลาดเต็มพื้น
เลียริมฝีปากที่แห้งแตก ในปากขมฝาดไปหมด หลี่เช่อเงยหน้าขึ้น มองข้อความโปร่งแสงลวงตาที่ลอยอยู่ตรงหน้า
[โฮสต์: หลี่เช่อ]
[ระดับ: ขั้นต้น]
[ภารกิจกำลังดำเนินการ เวลาที่เหลือ: 7 ชั่วโมง 36 นาที 45 วินาที]
[รางวัลภารกิจ: %￥#]
[บทลงโทษเมื่อล้มเหลว: ลบออกจากสารบบ]
"แม่งเอ๊ย.........."
หลี่เช่อยกมือขึ้นกุมหัวตัวเอง ก้มหน้าลงไปซุกไว้ในอ้อมแขน
"ไอ้ระบบเวรนี่! ไอ้ภารกิจห่วยนี่........."
สักพักหนึ่ง เขาก็ลุกขึ้นในที่สุด ในแววตามีความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว
เดินสาวเท้าก้าวใหญ่ไปที่ประตู เจอตำรวจที่เข้าเวรอยู่
"ผมต้องการพบหน่วยความมั่นคงแห่งชาติ!"
........................
นี่เป็นห้องที่ดูสบายตา ไม่มี 'ห้องผนังนุ่ม' อย่างที่คิดไว้ล่วงหน้า แล้วก็ไม่มีเก้าอี้เหล็กเย็นเฉียบพร้อมกุญแจมือ
ก็ถูก ผมไม่ใช่ศัตรูอะไรเสียหน่อย ไม่จำเป็นต้องเย็นชาเหมือนฤดูหนาวที่โหดร้ายนี่
หลี่เช่อยกแก้วกระดาษขึ้น ดื่มน้ำอึกใหญ่ ตอนนี้เขารู้สึกว่าหัวใจตัวเองเหมือนถูกใครบีบรั้งขึ้นมา เขารู้ว่านี่คืออะไร
นี่คือความตื่นเต้นประหม่า
'กริ๊ก'
ประตูถูกผลักเบา ๆ ชายวัยกลางคนคนหนึ่งคีบแฟ้มเอกสารเดินเข้ามา
ใบหน้าเหลี่ยม ๆ แฝงความอิดโรยเล็กน้อย นั่งลงตรงหน้าหลี่เช่อ
"พ่อหนุ่ม ฉันอดพักเที่ยงเลยนะ กว่าจะหาเวลาว่างได้"
เหนือความคาดหมาย สิ่งแรกที่คนคนนี้พูดเมื่อเข้ามาคือประโยคที่ทั้งล้อเล่นทั้งบ่น
แต่หลี่เช่อกลับรู้สึกว่าประสาทที่ตึงเครียดจนแทบชักกระตุกของตัวเองผ่อนคลายลงอย่างเงียบ ๆ
ยิ้มแหย ๆ กำแก้วเตรียมจะดื่ม พอยกถึงปากถึงพบว่าแก้วว่างเปล่ามานานแล้ว
ก็รีบวางลงอย่างเร็ว ดูเก้อเขินเล็กน้อย
สายตาของชายวัยกลางคนหยุดอยู่ที่รอยย่นและรอยเหงื่อบนแก้วกระดาษครูหนึ่ง
สีหน้าก็เพิ่มรอยยิ้มอบอุ่นขึ้นอีกนิด เขาเดินไปที่ตู้เย็น หยิบโค้กกระป๋องเย็นเฉียบออกมา
พูดยิ้ม ๆ ว่า: "พ่อหนุ่ม เธอบอกว่าต้องการพบคนที่ระดับสูงสุดของที่นี่ มันไม่ตรงตามกฎข้อบังคับน่ะ
ขอแนะนำตัวสักหน่อย ฉันชื่อเฉินจั๋ว ถือว่าเป็นผู้นำที่รับผิดชอบงานด้านปฏิบัติการโดยตรง"
วางโค้กไว้ตรงหน้าหลี่เช่อ:
"พวกเธอวัยรุ่นชอบดื่มนี่ใช่ไหม มากระป๋องหนึ่ง"
เขานั่งลง มองหลี่เช่อยิ้ม ๆ ขณะที่หลี่เช่อกรอกโค้กลงคออึกใหญ่ แล้วก็เรอเสียงยาวออกมา ถึงถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน:
"พอจะอธิบายให้เราฟังสั้น ๆ หน่อยได้ไหมว่าสถานการณ์เป็นยังไง? ทำไมต้องมาหาพวกเราอย่างเดียว?"
ไม่เจอผู้นำใหญ่สุดจริง ๆ ด้วยสินะ?
หลี่เช่อรู้สึกผิดหวัง แต่พอนึกถึงภารกิจของตัวเอง ก็ยังฝืนปลุกเร้าจิตใจ
กำลังจะอ้าปากพูด ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ถามอย่างระมัดระวัง:
"พวกคุณจะไม่จับผมขังอะไรแบบนั้นใช่ไหมครับ? ผมแค่อยากร่วมมือ ไม่อยากสูญเสียอิสรภาพ...."
เฉินจั๋วกลั้นขำไม่อยู่: "ถ้าเธอไม่ได้ทำผิดกฎหมาย เราจะขังเธอทำไม?"
หลี่เช่อสูดลมหายใจลึก:
"ผมมีระบบ!"
"อ๋อ แล้วยังไง?"
หลี่เช่อตะลึงนิดหน่อย ปฏิกิริยานี้..... ทำไมไม่เหมือนที่ตัวเองคิดไว้?
"ไม่ใช่ครับ ผมมีระบบ! ระบบ!"
"ระบบ?" เฉินจั๋วคิดนิดหน่อย ลองถามว่า: "เป็นระบบทางทหารอะไรที่ต่างประเทศแอบวิจัย? หรือเป็นระบบที่เธอวิจัยเองแล้วถูกต่างประเทศจับตามอง?"
เฉินจั๋วนึกถึงข้อมูลที่ดูมาก่อนมาที่นี่
หลี่เช่อ, ชาย, อายุ 23 ปี, เชื้อชาติฮั่น, เพิ่งจบจากมหาวิทยาลัยธรรมดา ๆ แห่งหนึ่ง
ประวัติครอบครัวสะอาดมาก ใช้ชีวิตอย่างสงบเสงี่ยมเรียบร้อย ตั้งแต่น้อยจนโตประวัติการทำโทษและรางวัลต่าง ๆ เป็นศูนย์ทั้งหมด
ก็แค่ประชาชนธรรมดาที่สุดของประเทศนี้ เป็นรากฐานของชาติ ประชาชนธรรมดา ๆ อย่างนี้จำนวนนับไม่ถ้วนก็ค้ำจุนการขับเคลื่อนของสังคมอยู่อย่างนี้
เขามองใบหน้าอ่อนเยาว์ตรงหน้า ถ้าจะใช้ศัพท์ของวัยรุ่น ก็ควรเรียกว่า.... หล่อนิดหน่อย?
ดูประวัติส่วนตัวนี่... ก็ไม่เหมือนคนที่สามารถวิจัยระบบเจ๋ง ๆ อะไรได้ด้วยตัวเองเลยนี่นา
หา? ระบบทางทหาร? ถูกต่างประเทศจับตามอง?
เดี๋ยวก่อน ท่านผู้นำคงไม่เข้าใจว่าเป็นระบบปฏิบัติการในชีวิตจริงหรอกนะ?
หลี่เช่อคิดนิดหน่อยแล้วใช้มืออธิบาย:
"พี่....พี่เฉินเคยอ่านนิยายไหมครับ? นิยายออนไลน์น่ะครับ แบบที่จู่ ๆ ตัวเอกก็มีหน้าพาเนล ปล่อยภารกิจบางอย่าง ให้รางวัลเป็นระบบน่ะครับ
อย่างเช่น พอผูกปุ๊บก็ให้ล้านล้านเลย เช็คอินก็ได้รถหรูคฤหาสน์แพง แล้วก็มีให้ค่าความชำนาญ กลายเป็นซูเปอร์แมน.....
ก็ระบบแบบนี้แหละครับ!"
เฉินจั๋วขมวดคิ้ว เขาไม่เคยอ่าน แต่เขารู้สึกว่ามันฟังดูเหมือนอาการทางจิตนิด ๆ
"เธอคงไม่ได้จะบอกว่า เธอก็มีระบบแบบนี้?"
หลี่เช่อพยักหน้าอย่างเป็นธรรมดา:
"ใช่ครับ ก็แบบนี้แหละ เดือนที่แล้วจู่ ๆ ก็โผล่มา จะปล่อยภารกิจให้ผม แต่มันเหมือนมีบั๊กน่ะครับ
หลายที่มันเป็นภาษาต่างดาว และภารกิจที่ปล่อยมาก็ประหลาดพิลึก มีทุกอย่าง"
เฮ้อ โรคคิดไปเองว่าเก่ง!
เฉินจั๋วเอนหลังพิงเล็กน้อย ตอนนี้เขารู้สึกว่าตัวเองทิ้งเวลาพักเที่ยงมาที่นี่เป็นการตัดสินใจที่งี่เง่าที่สุดเลย
แต่เขายังคงถามต่อด้วยความคิดที่ว่ามาก็มาแล้ว:
"แล้วถ้าทำไม่สำเร็จล่ะ?"
"ทำไม่สำเร็จก็ตาย แถมยังจะลากครอบครัวผมไปฆ่าด้วย!"
โรคหวาดระแวงว่าจะถูกทำร้าย!
เฉินจั๋วนิยามอีกครั้งในใจ มองเส้นเลือดแดงที่ขึ้นหนาในตาหลี่เช่อ ริมฝีปากที่แห้งแตก และความตึงเครียดกับร้อนรนบนใบหน้าที่ไม่อาจปิดบังได้
คนที่ผ่านการฝึกฝนมืออาชีพอย่างเขา แค่มองทีเดียวก็ดูออกว่าอีกฝ่ายอยู่ในภาวะตึงเครียดสุดขีด เห็นได้ชัดว่าจิตใจถูกทรมานอย่างหนักมาแล้ว
เขาอยากจะให้หลี่เช่อกลับไปเสียเลยอย่างนั้น แต่พอมองใบหน้าอ่อนเยาว์นี้ และความหวาดกลัวกับอิดโรยในแววตา ก็ยังถอนหายใจ
ตำรวจเพื่อประชาชน ถ้าตัวเองไล่คนไปตรง ๆ เลย เกรงว่าคงจะไปเพิ่มฟางเส้นสุดท้ายให้กับจิตใจที่ตึงเครียดถึงขีดสุดของเขาแล้ว
ช่างเถอะ ๆ ไม่พักเที่ยงก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยให้เขาผ่อนคลายลงก่อน
"ก็ได้ งั้น... เธอพิสูจน์สิ่งที่ตัวเองพูดได้ยังไง?"
การคุยกับคนที่อยู่ในจุดวิกฤติทางจิตใจ อันดับแรกต้องพูดตามน้ำของอีกฝ่าย นี่คือหลักพื้นฐานที่เรียนมาจากการฝึกอบรม
ในใจของหลี่เช่อนั้นขมขื่น ก่อนหน้านี้เขาได้ทำภารกิจไปสองครั้งแล้ว รางวัลคือเสริมร่างและเสริมพลังตามลำดับ ขอบเขตการเสริมก็ไม่มาก แค่ประมาณ 20% จัดอยู่ในขอบข่ายของมนุษย์ที่แข็งแรงกว่าเท่านั้น
ถ้ามีของที่ล้ำสมัยอะไรน่ะ เขาเอามันออกมานานแล้ว จะได้ไม่ต้องลังเลว่าจะมาดีหรือไม่
พุ่งเข้ามาตรง ๆ แล้วฟาดของลงบบนโต๊ะ ดีกว่าอะไรทั้งนั้น!
ก็เพราะไม่มีอะไรมาพิสูจน์ตัวเองได้นี่แหละ เขาถึงได้ลังเลขนาดนี้!
"คือว่า...."
หลี่เช่อถอนหายใจเฮือก:
"สองครั้งแรกรางวัลคือเสริมร่างกับเสริมพลังครับ ผมพิสูจน์ไม่ได้จริง ๆ!
รางวัลในการทำภารกิจระบบสำเร็จเป็นแบบสุ่มครับ อาจจะได้ของจำพวกเทคโนโลยีก็ได้!"
แน่นอนว่าพิสูจน์ไม่ได้ แต่ว่าคำพูดของหลี่เช่อก็ยังดึงดูความสนใจของเฉินจั๋วได้นิดหน่อยในที่สุด
"อืม... งั้นครั้งนี้ที่เธอมาหาพวกเรา เป็นเพราะภารกิจที่ระบบออกมันเกินขอบเขตความสามารถของเธอแล้ว จำเป็นต้องพึ่งความช่วยเหลือจากพวกเรา?"
คุยกับคนฉลาดนี่สบายใจดีจริง ๆ!
หลี่เช่อพยักหน้าอย่างแรง
"ภารกิจครั้งนี้คืออะไร?"
"ขับรถ......"
"ขับรถ?"
"ขับรถถัง 100 คัน.... แล้วดริฟต์ให้สำเร็จ"
เฉินจั๋ว: ???