จอห์นวางสายโทรศัพท์ สีหน้าเหนื่อยล้าอย่างหนัก
แม้จะมีตำแหน่งหน้าที่ในปัจจุบันและอาศัยอิทธิพลของตระกูลตัวเอง
เขาก็ยังต้องเกลี้ยกล่อมพวกนายทหารเรือหัวแข็งกลุ่มนั้นอยู่นาน กว่าพวกเขาจะยอมส่งเรือรบไปเฝ้าติดตามเรือวิจัยของจีนสองสามลำนั้น และยอมให้เครื่องบินพี-8 ออกบินลาดตระเวนสักรอบ
สิ่งที่จอห์นกังวลในตอนนี้คือ ของที่จีนค้นพบในร่องลึกมาเรียนาอาจมีขนาดไม่ใหญ่นัก
หลังเปิดใช้งาน ระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติอาจนำยานบินไปยังสถานที่ที่มนุษย์ต่างดาวซึ่งพวกเขาคุมขังอยู่
ถ้าเป็นอย่างนั้น พัฒนาการของพวกเขาในอนาคตก็ต้องล้าหลังลงเรื่อย ๆ อย่างแน่นอน
ดังนั้น...
แววเหี้ยมเกรียมวาบผ่านดวงตาของจอห์น ต่อให้มีโอกาสเกิดการปะทะหรือความขัดแย้งขนาดเล็ก เขาก็ต้องจับตากองเรือนี้ไว้ให้แน่น
ขอแค่เห็นว่าพวกนั้นกำลังกู้สิ่งของบางอย่างขึ้นมาจากใต้ทะเล เขาจะผลักดันให้กองเรือแปซิฟิกเข้าสกัดเรือวิจัยเหล่านี้อย่างเต็มกำลัง
อย่างไรเสีย ร่องลึกมาเรียนาก็อยู่ใกล้หมู่เกาะมาเรียนามาก ถึงตอนนั้นค่อยหาข้ออ้างควบคุมขนาดความขัดแย้งไว้ เอาของมาให้ได้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน
หรือจีนจะกล้าเปิดฉากสงครามเพราะเรื่องนี้จริง ๆ งั้นเหรอ?
จอห์นหลับตาไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง
ยังมีเรื่องอีกมากที่ต้องจัดการ การผลักดันให้เกิดความขัดแย้งแบบนี้ต้องอาศัยคนช่วยเปิดทางอีกไม่น้อย
บางที...เขาอาจขอยืมมือฝ่ายเหยี่ยวในเพนตากอนกับเหล่าสมาชิกรัฐสภาฝ่ายเหยี่ยวได้ด้วย?
พวกนั้นต้องการกระแสสังคม ต้องการความสนใจ ต้องการเป็นจุดสนใจเพื่อรักษาฐานะของตัวเอง...