การรับสมัครที่ตามมายังคงเหมือนเดิมทุกประการ ราวกับกำลังฉายซ้ำการรับสมัครครั้งแรก พนักงานระดับกลางที่ถูกปรับลดตำแหน่ง นักศึกษาจบใหม่จากมหาวิทยาลัยทั่วไปที่ยังมีสีหน้างุนงง...
จ้าวรุ่ยหมิงพลิกดูประวัติสมัครงานไปพลาง ถึงกับรู้สึกเหมือนพวกเขากลายเป็นคนเก็บขยะไปแล้ว
คนที่สมัครเข้ามาล้วนเป็นพนักงานที่บริษัทอื่นปรับลดตำแหน่ง ไม่ก็เป็นนักศึกษาที่ดูซื่อ ๆ จริงใจ แววตาเต็มไปด้วยความไร้เดียงสา
พวกยอดฝีมือที่ดูคล่องแคล่วกระฉับกระเฉงแบบที่บริษัททั่วไปต้องการ กลับไม่เห็นมีสักคน
ผู้สมัครทยอยเข้ามาด้วยความกระวนกระวาย ก่อนเดินออกไปอย่างกับเพิ่งตื่นจากฝัน
เพียงไม่กี่วัน โต๊ะทำงานที่เดิมยังว่างเปล่าก็ค่อย ๆ คึกคักขึ้นมา
ถึงขั้นที่ช่วงสองสามวันแรกหลังเข้าทำงาน พวกเขาไม่มีงานอะไรให้ทำเลย
พวกเขาได้นั่งใช้คอมพิวเตอร์ระดับไฮเอนด์ และเก้าอี้แสนสบายที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน
ยังมีห้องพักผ่อนกับบาร์เครื่องดื่มที่มีของให้เลือกละลานตา ทั้งผลไม้สด ขนมขบเคี้ยว เครื่องดื่มหลากรส กาแฟ ห้องพักที่มีแคปซูลนอน เก้าอี้ทรงไข่ โทรทัศน์ และเครื่องเล่นเกมที่มีแผ่นเกมครบครัน
ทั้งหมดนี้ไม่เหมือนมาทำงาน แต่เหมือนอยู่บนสวรรค์มากกว่า
“พี่เปา...”
พนักงานใหม่คนหนึ่งลุกจากเก้าอี้ เดินไปหลายก้าวกว่าจะถึงโต๊ะของเปาเหวินต๋าที่อยู่ข้าง ๆ แล้วถามเสียงเบา
“พวกเรา...ไม่มีอบรมพนักงานใหม่อะไรแบบนี้เหรอ?”
“ไม่มี! ฉันถามแล้ว”
เปาเหวินต๋าหยุดเกมชั่วคราว มองความสับสนและไม่สบายใจบนใบหน้าเพื่อนร่วมงาน