เลี้ยงสัตว์เหรอ?
นักวิจัยสองคนตอบสนองอย่างรวดเร็ว ต่างครุ่นคิดก่อนเอ่ยว่า
“หัวหน้าหมายถึง...ทำการทดลองเปรียบเทียบเหรอครับ?”
“ก็ใช่ แต่ก็ไม่เชิง”
หัวหน้าลบกระดานดำเล็กจนสะอาด แล้วเขียนข้อความลงไปว่า
“ถ้าพูดถึงความซับซ้อนทางความคิด อารมณ์ของมนุษย์ย่อมซับซ้อนมาก ทั้งยังมีความคิดฟุ้งซ่านมากมายและตัวแปรสูง
ถ้าเกิดเหตุการณ์เหมือนครั้งก่อน ที่ 001 หมดสติไปอีก เรื่องคงใหญ่แน่ ไม่มีใครรู้ว่าการใช้พลังเกินขีดจำกัดแบบนี้จะส่งผลเสียต่อร่างกายหรือเปล่า
แต่สัตว์เข้าใจง่ายกว่ามาก มิติทางอารมณ์ก็มีไม่กี่อย่าง ไม่ว่าจะหิว กลัว มีความสุข หรือหงุดหงิด
ผมเสนอให้ 001 เริ่มจากสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทั่วไปก่อน แล้วค่อย ๆ ทำความเข้าใจขอบเขตการรับรู้ ความแม่นยำ และการใช้พลัง”
นักวิจัยชายพยักหน้า พลางจับคางครุ่นคิดก่อนพูดว่า “จะเพิ่มกลุ่มเปรียบเทียบที่ไม่มีชีวิตด้วยไหมครับ?
อย่างโลหะ พืช หรือน้ำที่ไหล
ไหนบอกว่าเป็นเสียงของสรรพสิ่งไม่ใช่เหรอครับ? ถ้าฟังสิ่งไม่มีชีวิตแล้วได้ยินอะไรด้วย เพดานความสามารถของสกิลนี้อาจสูงกว่าที่เราประเมินไว้ตอนนี้มาก”
นักวิจัยหญิงยกมือขึ้น “001 มีปืนประจำตัวไม่ใช่เหรอคะ? ให้เขาลองกับปืนดูก่อนสิ
ถ้าคนเราชอบ ‘สิ่งของ’ มากขึ้น ก็อาจใช้จินตนาการทำให้มันมีชีวิตขึ้นมาได้เหมือนกันค่ะ”
“ก็ดีเหมือนกัน!”
หัวหน้าครุ่นคิดเพียงครู่เดียวก็ตัดสินใจ “งั้นเอาตามนี้ก่อน กำหนดให้ 001 เริ่มทดสอบแบบง่าย ๆ ส่วนแผนการทดสอบโดยละเอียด เดี๋ยวพวกเรารวบรวมแล้วส่งให้เขา”