สามร้อยกว่าหมู่!
หร่วนหนัวถึงกับค้างไปแล้ว
เธอเป็นคนจินหลิงโดยกำเนิด แถมยังทำงานเป็นผู้ช่วยผู้บริหารมาสิบปี
ข้อมูลเกี่ยวกับที่ดินพวกนี้ เธออาจไม่ถึงกับเชี่ยวชาญ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่สำหรับเธอแน่นอน
สามร้อยกว่าหมู่นี่มันขนาดไหนกัน?
โครงการที่พักอาศัยคุณภาพสูงขนาดใหญ่ ซึ่งมีทั้งโรงเรียนอนุบาล ลานกีฬา และสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ ในชุมชน ยังมีพื้นที่แค่สองร้อยกว่าหมู่เอง
“บอสคะ ที่ดินที่บอสได้มาอยู่ตรงไหนเหรอคะ?”
จู่ ๆ ก็มีลางสังหรณ์ไม่ดีผุดขึ้นในหัวหร่วนหนัว หรือว่าบอสจะโดนหลอกให้ไปซื้อที่ดินในเขตห่างไกลของจินหลิง ที่กันดารจนไม่มีแม้แต่นกไปขี้นะ?
ยิ่งคิด เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นไปได้
ยังไงรัฐบาลก็แค่ต้องการขายที่ดินให้ได้ แล้วหลอกให้มีคนมาลงทุน ถ้าจะยกที่ดินผืนใหญ่ขนาดนั้นให้ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
“ไม่น่าใช่มั้ง”
หลี่เช่อปรับโทรศัพท์อีกนิด แล้วยื่นให้หร่วนหนัว “นี่ อยู่ตรงนี้ ฉันว่าน่าจะโอเค ไม่ได้ไกลขนาดนั้น”
หร่วนหนัวรับไปดูแค่แวบเดียว โลกทัศน์ทั้งใบของเธอก็ถูกรีเฟรชอีกครั้ง
นี่มันไม่ใช่แค่ไม่ไกลเสียหน่อย ที่ดินผืนนี้อยู่ในเขตใจกลางเจียงเป่ยเลยไม่ใช่หรือไง?
ค่าขายที่ดินผืนนี้ ถ้าไม่มีสักแปดหมื่นล้านหรือหมื่นล้านจะซื้อได้หรือไง?
เธอส่งโทรศัพท์คืนไปเงียบ ๆ ยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็ได้ยินหลี่เช่อพูดขึ้นมาอีกว่า
“อ้อ เรื่องเอกสารต่าง ๆ ของที่ดินผืนนี้กำลังดำเนินการอยู่ น่าจะยืนยันกรรมสิทธิ์เสร็จเร็ว ๆ นี้ แล้วส่งเอกสารมาให้เรา”
กระหน่ำซ้ำสามที!
หร่วนหนัวรู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง