เผยซูหว่านจับคำสามคำนั้นได้ พลันรู้สึกว่าใบหน้าร้อนวูบขึ้นมาทันที
เธอหันหน้ามา โน้มเข้าไปใกล้หูหลี่เช่อ เสียงแผ่วเบานุ่มนวลเจือความเขินอาย “บริการปลุกให้ตื่น...คือ...คือสัตว์ตัวเล็ก ๆ แบบนั้นมาอยู่ข้างหมอนเหรอ?”
ยามพูด ลมหายใจอุ่น ๆ ของเธอก็ไล้ผ่านแก้มหลี่เช่อเบา ๆ มีกลิ่นหวานของลูกอมดับกลิ่นหลังทานหม้อไฟปนอยู่ด้วย ทั้งยังมีความหอมจาง ๆ ของน้ำหอมหลงเหลืออยู่
สายลมพัดพากลิ่นนั้นมาคลุมร่างหลี่เช่อ ราวกับหญ้าหางหมาที่มีขนอ่อนละเอียด ค่อย ๆ จั๊กจี้แก้มเขา
หลี่เช่อรู้สึกเพียงว่าหัวใจเต้นเร็วเหลือเกิน เร็วจนหวังหงฉีที่อยู่ในรถคันหลังยังอดสงสัยไม่ได้ เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาดูกราฟการเต้นของหัวใจที่พุ่งสูงลิบลิ่วบนหน้าจอ
แต่ตอนนี้หลี่เช่อจะไปสนใจเรื่องนั้นได้อย่างไร เขาก้มมองเผยซูหว่าน แสงริบหรี่จากที่คาดผมหูกระต่ายตกกระทบดวงตาเธอ ราวกับมีทะเลดาวส่องประกายขึ้นมา แม้จะเป็นเพียงแสงอ่อน ๆ ก็ตาม
สายตาของหลี่เช่อซึ่งเฉียบคมพอ ๆ กับนักบินมองเห็นทั้งแก้มที่ขึ้นสีระเรื่อและความเขินอายที่คล้ายอยากพูดแต่ก็ไม่พูดของเธอได้ชัดเจน
เขารู้สึกเพียงว่าปากคอแห้งผากเหลือเกิน
รถนำเที่ยวแล่นทับใบไม้หนาที่ร่วงอยู่บนพื้น พารถกระเด้งเบา ๆ
เผยซูหว่านเอนเข้าหาเขาโดยไม่รู้ตัว ปลายจมูกแทบจะเฉียดคางเขาอยู่แล้ว
หลี่เช่ออดใจไม่ไหวอีกต่อไป เขาก้มหน้าลงเล็กน้อยแล้วจูบริมฝีปากเธอ
นุ่มจัง...
ริมฝีปากของเธอยังหวานจาง ๆ จากลิปบาล์ม กลิ่นมิ้นต์...อ่อนโยนและนุ่มนวลเหลือเกิน
เมื่อปลายลิ้นสัมผัสความนุ่มนิ่มสีชมพูที่เผยออกมาจากซอกฟันขาวราวไข่มุก หลี่เช่อก็รู้สึกเหมือนมีเสียง “ตูม” ดังขึ้นในหัว ราวกับดอกไม้ไฟยิ่งใหญ่ระเบิดขึ้น ร่างทั้งร่างเหมือนถูกไฟฟ้าช็อต