ในกระท่อมของพวกยามอาจมีโทรศัพท์มือถืออยู่
หลี่เช่อจดจำเรื่องนี้ไว้เงียบ ๆ
ปกติแล้วคงหาโอกาสเข้าไปได้ยาก ที่นี่มียามอยู่ไม่น้อย แถมยังเฝ้าระวังเข้มงวด ราวกับกลัวว่าคนงานเหมืองจะหนีออกไป กรงเหล็กก็ล็อกแน่นหนามาก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังพอมีหวัง
หลี่เช่อรีบฉวยโอกาสถามเรื่องอื่นอีกหลายอย่าง เช่น ตำแหน่งที่พวกเขาอยู่ตอนนี้ โจวเจ๋อก็ตอบไม่ได้ชัดเจน
เขารู้แค่ว่าพวกเขาถูกคนดักจับแถวเอธิโอเปีย แล้วยัดใส่รถส่งมาที่นี่
แต่จากที่เขาบอก ระยะทางที่เดินทางมาก็ไม่ได้ไกลนัก น่าจะใช้เวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมง
ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้พวกเขาก็น่าจะอยู่ใกล้เอธิโอเปีย หรือไม่ก็แถวชายแดนระหว่างเอธิโอเปียกับประเทศอื่น เพราะพื้นที่ชายแดนแบบนี้เท่านั้นที่การควบคุมหละหลวมและวุ่นวายที่สุด
................
พอตกค่ำ งานทั้งหมดก็เสร็จเสียที โจวเจ๋อกับพวกนำโคลนทองคำที่แบ่งบรรจุเรียบร้อยไปส่งให้ยาม จากนั้นก็ถูกพาไปยังลานโล่งที่อยู่ไม่ไกล
ที่นั่นวุ่นวายจอแจ คนงานเหมืองกว่าร้อยคนยืนกันเป็นกลุ่ม ๆ จ้องมองไปข้างหน้าด้วยแววตาเลื่อนลอย
คนส่วนใหญ่ไม่สนใจหรอกว่าจะมีรางวัลหรือไม่ พวกเขาแค่อยากกลับไปนอนพักสักหน่อย ส่วนบางคนก็เลียริมฝีปาก ใบหน้าเผยความโหดเหี้ยมปนตื่นเต้น
สำหรับพวกเขา ช่วงค่ำคืนนี้คือเวลาที่มีความสุขที่สุดของวัน ได้ระบายความกลัวและความรุนแรงที่กดทับอยู่ในใจ แล้วเอาของที่แย่งชิงมาได้ไปกินให้อิ่มหนำ