รถสามคันแล่นไปตามช่องทางพิเศษ ก่อนเลี้ยวเข้าสนามแข่งรถนานาชาติจินหลิง
ทันทีที่ผ่านประตูเข้ามา ก็เห็นสนามแข่งที่คล้ายกับที่เคยเห็นในโทรทัศน์อยู่ตรงหน้า
พื้นสนามเรียบมาก แต่หลี่เช่อรู้สึกว่ามันคล้ายกับสนามแข่งในเกมแข่งรถโกคาร์ตที่เขาเคยเล่น
แสงอาทิตย์ส่องลงบนพื้น จนมองเห็นรอยยางรถเป็นเส้นชัดเจน
สองข้างสนามดูเหมือนจะโรยด้วยกรวด ถัดออกไปเป็นสนามหญ้า รอบ ๆ มีอัฒจันทร์อยู่หลายแห่ง บรรยากาศเงียบสงบมาก
รถปอร์เช่เก้าหนึ่งหนึ่งของเผยจิ่งเฉายังคงนำอยู่ข้างหน้า ไม่นานก็พามาถึงหน้าอาคารเล็ก ๆ หลังหนึ่งแล้วจอดลง
หลี่เช่อจอดรถตาม พอเปิดประตูก้าวลงมา เขาก็อดย่นจมูกไม่ได้ เพราะได้กลิ่นเฉพาะตัวที่เกิดจากน้ำมันเบนซิน น้ำมันเครื่อง และกลิ่นอื่น ๆ ผสมปนเปกันอย่างชัดเจน
ข้าง ๆ ยังมีรถจอดอยู่อีกหลายคัน ล้วนเป็นรถซูเปอร์คาร์
“เป็นไง สนามนี้ดีใช่ไหมล่ะ?”
เผยจิ่งเฉาเดินเข้ามาโอบไหล่หลี่เช่อ
“ทั้งจินหลิงมีสนามแข่งระดับนานาชาติอยู่ที่เดียว แถมยังเคยจัดการแข่งขันมาแล้วหลายรายการด้วย ปกติพวกเราว่าง ๆ ก็จะแวะมาขับกันสักสองรอบ ช่วยคลายเครียดได้ดีมาก”
“อืม ไม่เลวเลย”
หลี่เช่อพยักหน้า จริง ๆ แล้วเขาไม่เคยขับรถลงสนามมาก่อน จึงไม่รู้ว่ามันให้ความรู้สึกแบบไหน
ก็อย่างที่บอก เขาเคยขับเครื่องบิน และคิดว่าตอนบินอยู่บนฟ้านั้นรู้สึกเป็นอิสระดี
“ไปกัน ฉันพานายไปเจอเพื่อน”
เผยจิ่งเฉาดึงเขาเดินเข้าไปข้างในต่อ
“บางคนเป็นเพื่อนตั้งแต่เด็ก บางคนก็เป็นเพื่อนซี้ของฉัน จริง ๆ ทุกคนก็ใช้ได้เลย ที่สำคัญคือไม่มีใครไปยุ่งกับเรื่องเหลวไหลพวกนั้น”