หลี่เช่อเดินวนรอบบริษัทอีกรอบ มือไพล่หลัง
มองสภาพแวดล้อมในบริษัทที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาและกำลังรุ่งเรืองแล้ว เขาก็พอใจ ก่อนจะไพล่มือไว้ข้างหลังเดินออกจากบริษัทไปอีกครั้ง
พอว่างไม่มีอะไรทำ เขาก็แวะไปสนุกที่เขตทหารก่อน ได้ยิงปืนจนสะใจ หายอยากไปเลย กว่าจะหยุดก็ยิงจนแขนทั้งสองข้างชา ราวกับเพิ่งนวดมาทั่วตัว
หวังหงฉีกับซูฉิงปรบมือเบา ๆ สองที ถือเป็นการแสดงความทึ่งที่ฝีมือยิงปืนของหลี่เช่อพัฒนาขึ้นทุกวัน
ตอนแรกพวกเขาตกใจมาก ใครจะไปคิดว่าฝีมือยิงปืนของคนคนหนึ่งจะพัฒนาได้เร็วขนาดนี้
แต่พอเห็นบ่อยเข้า ก็ชินชาไปเอง
หวังหงฉีช่วยเช็ดปืนให้เขา โดยหลัก ๆ คือทำความสะอาดลำกล้องหลังยิงเสร็จ
“จริงสิครับคุณ”
หวังหงฉีพูดพลางจัดเก็บอาวุธปืน “เครื่องที่คุณสั่งไว้ก่อนหน้านี้มาถึงแล้วครับ
แต่ทางโรงงานบอกว่าฝั่งเรายังไม่มีเงื่อนไขพร้อมติดตั้งชั่วคราว เลยติดตั้งไว้ทางเขตทหาร เพิ่งปรับตั้งเสร็จ ดูเหมือนตอนนี้จะใช้งานได้แล้วครับ”
ดวงตาของหลี่เช่อพลันสว่างวาบ
ที่จริงเขามีความฝันหนึ่งที่ฝังลึกอยู่ในใจมาตลอด นั่นคือการได้เป็นอินทรีที่โผบินอยู่บนท้องฟ้าสีครามของประเทศ!
“ไป! ลองกันเลย!”
ภายในโกดังที่เห็นได้ชัดว่าเพิ่งสร้างเสร็จ อุปกรณ์ขนาดมหึมาที่เขาเคยเห็นในฐานฝึกบินตั้งอยู่กลางพื้นที่ รอบ ๆ ยังมีอุปกรณ์ประกอบอีกหลายชิ้น
แม้แต่หวังหงฉีกับซูฉิงที่ผ่านโลกมามาก พอเห็นเครื่องตรงหน้าก็ถึงกับนิ่งเงียบ
เครื่องนี้มีความงามแบบสิ่งประดิษฐ์ทางเทคโนโลยีของมนุษย์