เคยถูกผีอำไหม?
แบบนั้นล่ะ ที่สติคุณตื่นเต็มที่แล้ว แต่สมองเหมือนถูกตัดการเชื่อมต่อกับร่างกาย ทุกมัดกล้ามเนื้อ ทุกนิ้วมือ ขยับไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว
นี่คือสถานการณ์สิ้นหวังที่ยู่ยวนกำลังเผชิญ
ในห้องมืดสนิทจนมองไม่เห็นมือตัวเอง แต่เธอกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างอยู่ข้างเตียง
อุณหภูมิในห้องลดลงหลายองศา กลิ่นเน่าเหม็นคาวจาง ๆ ลอยคลุ้ง และดูเหมือนจะเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับมีอะไรบางอย่างลอยอยู่เหนือใบหน้าเธอ ก่อนจะโถมเข้าใกล้ขึ้นทุกที
ตายแน่ ตายแน่ ตายแน่!
เสียงเตือนในหัวยู่ยวนดังจนแทบระเบิด
ลุกขึ้นเร็ว!
ขยับสิ! แค่นิ้วเดียวยังดี!!
ด้วยแรงผลักดันจากสัญชาตญาณเอาชีวิตรอดสุดขีด ร่างกายที่เคยชาไร้ความรู้สึก กลับเหมือนฟื้นคืนสัมผัสบางเบาขึ้นมาจาง ๆ
มือขวาของเธอกระตุกเกร็ง ควานหาไปทางหัวเตียงอย่างไม่เป็นธรรมชาติ จนปลายนิ้วสัมผัสโดนเปลือกพลาสติกแข็งเยียบเย็นเข้ากับบางอย่าง—
ลำโพงซาวด์แหลก!
ยู่ยวนง้างปลายนิ้ว ทุ่มแรงเฮือกสุดท้ายที่มี กดปุ่มเปิดเครื่องด้านข้างลำโพงค้างไว้แน่น!
เสียงเพลงจังหวะเร้าใจระเบิดขึ้นกลางความมืด
ร่างของเธอคืนอำนาจควบคุมในพริบตา ราวกับร่างกายจดจำปฏิกิริยา เธอก้มตัวอย่างคล่องแคล่ว แบกลำโพงพลาสติกขึ้นบ่าอย่างช่ำชอง เกิดเสียง "เคร้ง" ดังขึ้น
"อ๊บอ๊บอ๊บ——!!"
"พี่จะโยกยังไง หนูก็โยกอย่างนั้น..."
เสียงเพลงกับเสียงกบประสานกันเซ็งแซ่
ปลุกเพื่อนบ้านข้างซ้ายขวาที่ก็นอนไม่หลับอยู่แล้วให้ตื่นกันหมด