วันแรกที่เข้ามาในสำเนา ยู่ยวนก็รู้แล้วว่าการเป็นคนนอกสัญญาไม่ใช่คำดี
โรงอาหารเข้าโรงใหญ่ไม่ได้
ขนมห้ามแอบกิน
เข้าห้องน้ำเกินครึ่งชั่วโมงไม่ได้
แม้แต่สิทธิ์เข้าเครือข่ายภายในบริษัทยังไม่มี ถ้าต้องการดูข้อมูลยังต้องยื่นเรื่องขอพนักงานประจำผ่านระบบโอเออะไรนั่น
ยู่ยวนเกลียดพนักงานประจำที่ได้สิทธิ์พิเศษติดบัตรสีฟ้าอย่างไม่มีเหตุผล
และที่น่าเกลียดกว่านั้นคือพนักงานประจำเป็นหัวหน้าเธอ!
ฟ้าถล่มสำหรับยู่ยวน!
เธอจึงถามเพื่อนร่วมงานข้าง ๆ อย่างนอบน้อมว่า "ทำยังไงถึงจะได้เป็นพนักงานประจำคะ"
เพื่อนร่วมงานที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เหมือนเครื่องพิมพ์ดีดไร้วิญญาณ พอได้ยินคำว่า "บรรจุเป็นประจำ" ก็หยุดชะงักราวกับถูกสั่งด้วยโค้ดลึกบางอย่าง
เขาหันหน้ามามองยู่ยวนด้วยสายตาเหลือเชื่อ "บรรจุเป็นประจำ? ฮ่า ๆ... ฮ่าฮ่าฮ่า!"
เพื่อนร่วมงานหัวเราะต่ำอย่างฉับพลัน ใบหน้ากระตุกเหมือนเสียสติ "ผมทำงานที่นี่มาเกือบสิบปีแล้ว ยังไม่เคยได้บรรจุเลย
วัวม้าบริวารก็ควรมีสำนึกของวัวม้าบริวาร
อย่าคิดฝันในสิ่งที่ไม่ได้เป็นของตน!"
ยู่ยวนงงไปกับคำพูดรัวเร็วราวกับพายุของเขา
เป็นวัวม้ายังมีแบ่งแยกชนชั้นอีก?
ทำงานจนเสียสติแล้วหรือไง?
ยู่ยวนมองเขาอย่างเห็นใจ ก่อนเปลี่ยนเรื่อง "เลิกงานแล้ว ยังจะทำงานต่ออีกเหรอ ไปกินข้าวก่อนเถอะ"
ดูเหมือนพอไม่พูดถึงการบรรจุ เพื่อนร่วมงานก็อารมณ์มั่นคงขึ้นมาก
ดวงตาเขาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด แต่กลับยิ้มออกมาได้อีกครั้ง "ไม่เป็นไร ผมจัดการต่ออีกหน่อย คุณไปก่อนเถอะ"
รักงานจริง ๆ
ยู่ยวนเห็นเขาดูเอาจริงเอาจัง จึงลุกขึ้นและเดินไปโรงอาหารชั้นล่างตามความจำ
โรงใหญ่มื้อค่ำยังคงอร่อยเช่นเดิม
ยู่ยวนลังเลอยู่ที่ประตูครู่หนึ่ง นึกขึ้นได้ว่านี่คือสำเนา จึงอดใจไม่มองด้วยความอยากรู้ แล้วเดินดุ่ม ๆ ไปโรงเล็กตรงมุม