หลังจากเจอกันครั้งก่อน ซ่งอวี้เองก็โกรธอยู่ไม่น้อย
เขารอให้ยู่ยวนกลับไปแล้วติดต่อเขามาใหม่ จะได้หาโอกาสคุยกับเธอดี ๆ บอกเธอว่าคนเป็นแฟนกันควรจะอยู่ด้วยกันทุกเมื่อเชื่อวัน
แต่การรอครั้งนี้
กินเวลาร่วมสัปดาห์
ไร้วี่แววข่าวคราวจากยู่ยวนแม้แต่น้อย
วอล์คกี้ทอล์คกี้ที่อยู่ในมือเธอเหมือนไม่มีอยู่จริงยังไงอย่างนั้น!
เพียงแค่เขาไม่ติดต่อไปก่อน เธอก็ไม่คิดจะติดต่อเขาเลย!
เดิมทีซ่งอวี้ตั้งใจจะทิ้งเธอไว้ให้ตากแห้งอีกสักพัก
แต่พอผ่านไปหนึ่งสัปดาห์
ความโกรธในใจจะมากมายแค่ไหน
ก็ถูกกัดกร่อนจนหมดสิ้น
ดังนั้นเขาจึงติดต่อไปก่อน เตรียมให้โอกาสเธออธิบาย
แล้วไงล่ะ?
สิ่งที่ได้กลับมีเพียงคำแก้ตัวชวนให้ขัดใจ!
ซ่งอวี้หน้าชา โยนวอล์คกี้ทอล์คกี้ลงบนโต๊ะ—
เขาอยากถามจริง ๆ
ว่ามีอะไรยุ่งนักหนา?
เรื่องอะไรถึงสำคัญไปมากกว่าเขา?
ทว่ารอจนราตรีมาเยือน วอล์คกี้ทอล์คกี้ที่ถูกปาลงบนโต๊ะก็ไร้ความเคลื่อนไหวใด ๆ
ด้านนอกประตู เสียงวิปริตข่วนประตูเล็ดลอดแว่วมา
ภายในห้อง ซ่งอวี้ยังคงนั่งนิ่งอยู่ท่ามกลางเงามืด
ปลายนิ้วของเขาคีบอุปกรณ์สื่อสารนั้นไว้ ไฟสัญญาณสีแดงของวอล์คกี้ทอล์คกี้กระพริบวับแวมอยู่ในมือ ส่องกระทบใบหน้าด้านข้างอันสูงส่งและหล่อเหลาให้แปรเปลี่ยนเป็นเงาดำทะมึนคาดเดาไม่ได้
ทุกครั้ง!
ยู่ยวนเป็นอย่างนี้ทุกครั้ง!
ความอ่อนโยนที่สั่งสมมาอย่างยากลำบากถูกการรอคอยอันยาวนานนี้เผาผลาญจนไม่เหลือซาก เขาไม่รอต่อแล้ว วอล์คกี้ทอล์คกี้ในมือถูกขว้างลงถังขยะ ส่งเสียงดังโครม—