พวกเธอหาข้อมูลได้มากมายในช่วงหลายวันนี้ นอกจากแค่เช็กเอาต์ก็จะผ่านด่านได้แล้ว ยังรู้ว่าเคาน์เตอร์หน้าโรงแรมอยู่ที่ชั้นหนึ่ง
แต่ปัญหาคือจะไปชั้นหนึ่งได้ยังไง?
ชั้นนี้เหมือนถูกปิดตาย หาทางลงไปข้างล่างไม่ได้เลย
พวกเธอเคยจับตาดูพ่อบ้านเป็นพิเศษ
พ่อบ้านปรากฏตัวในตึกทุกครั้ง แล้วหายไปตรงสุดทางเดิน แต่พอตามไป หลังจากผ่านหมอกดำที่ปลายทาง ก็จะวนกลับมาที่ทางเดินอีกครั้ง
หลังจากออกมา โจวรั่วหลานและหวังฉิงฉิงก็ลองอีกหลายหน ก็ยังไม่ได้ผล แถมยังถูกพวกที่เดินไปมาอย่างไร้จุดหมายในทางเดินหัวเราะเยาะ
"อย่าดิ้นรนเลย ที่นี่มันออกไปไม่ได้หรอก"
คนที่พูดคือหลิวอวิ๋น ตั้งแต่ถูกบีบให้กู้เงิน เขาก็เลิกคิดจะออกไปแล้ว
โอกาสที่จะออกจากสำเนาได้นั้นริบหรี่
ส่วนหนี้เหรียญทองที่ติดโรงแรมก็พอกพูนเหมือนก้อนหิมะ
เขาเตรียมใจใช้ชีวิตไปวันๆ แล้ว หรือพูดได้ว่าคนที่เหลืออยู่ ก็ไม่มีความหวังจะออกไปอีกแล้ว
โจวรั่วหลานไม่สนใจพวกเขา แค่หาปุ่มกดเรียกพ่อบ้านบนผนัง แล้วกดลงไป
นี่คือแผนสำรองของพวกเธอ
เสียงกริ่งดังซ่าๆ ในทางเดิน
ไม่กี่วินาทีต่อมา
พ่อบ้านก็ปรากฏตัวในทางเดิน
สายตาเขาจับจ้องไปที่โจวรั่วหลานผู้กดกริ่งอย่างแม่นยำ เผยรอยยิ้มที่เป็นเครื่องหมายการค้า "แขกผู้มีเกียรติ ยินดีให้บริการ แต่ก่อนให้บริการ..."
เขาพูดพลางยื่นมือ "คุณต้องจ่ายค่าทิปให้ผม 20 เหรียญทอง ขอบคุณ"
แค่ปรากฏตัว ก็ต้องใช้ 20 เหรียญทอง
โจวรั่วหลานถลึงตาใส่เขา แล้วจ่ายเงิน
หลังจากพ่อบ้านได้รับเหรียญทอง ก็ก้มหน้าลงยิ้มมองเธอ ร่างสูงสองเมตรเต็มไปด้วยความรู้สึกกดดัน "เช่นนั้นแขกต้องการบริการอะไร? ขอแจ้งให้ทราบว่า ทุกบริการที่นี่ต้องใช้เหรียญทองจำนวนไม่น้อย"