ลำแสงสีขาวเย็นจากไฟฉายส่องลงบนใบหน้าหล่อเหลาของเด็กหนุ่มที่เปื้อนโคลนมอมแมมพอดี
ยู่ยวนมองหานหมิงจูที่นั่งยองอยู่ตรงหน้า เธอชะงักไปก่อน แล้วก็หลุดปากถามว่า “นายก็ตกลงมาเหมือนกันเหรอ?”
แสงไฟฉายทำให้เด็กหนุ่มหรี่ตาลงเล็กน้อย ไฝแดงตรงหางตาขยับตามไปด้วย
เขากุมแก้มซีกที่เพิ่งถูกยู่ยวนต่อย แล้วส่ายหน้าอย่างเหม่อลอย “ปีนลงมา...จากข้างบน...”
“นายปีนลงมาเหรอ?”
ยู่ยวนยังข้องใจอยู่บ้าง เธอหมุนข้อมือส่องไฟไปยังหลุมลึก
หลุมนั้นลึกเท่าตึกสามชั้น
ผนังทั้งสองด้านเปียกแฉะและลื่น โคลนถึงกับมีท่าทีไหลย้อยลงมาอย่างช้า ๆ หากไม่มีอุปกรณ์ปีนเขาแบบมืออาชีพ การปีนลงมาด้วยมือเปล่าจากตรงนี้ก็แทบไม่ต่างจากรนหาที่ตาย
แต่เมื่อแสงไฟฉายหยุดอยู่บนมือทั้งสองข้างของหานหมิงจู ยู่ยวนก็เชื่อ
นิ้วมือที่เพิ่งล้างสะอาดไปไม่นาน ตอนนี้มีโคลนฝังอยู่เต็มซอกเล็บและบาดแผลที่ปริแตก บางจุดยังมีหยดเลือดปนโคลนซึมออกมา แค่มองก็รู้สึกเจ็บแทนแล้ว
เธอเชื่อ แต่ไม่เข้าใจเลยสักนิด “นายบ้าไปแล้วหรือไง?”
คนปกติที่ไหนเขาทำกันแบบนี้?
เด็กหนุ่มส่ายหน้า ในเงามืดสลัว ดวงตาสีดำขาวชัดคู่นั้นจับจ้องยู่ยวนผู้ถือแสงสว่างไว้ในมือโดยไม่กะพริบ