เพราะเหตุไม่คาดฝันของเติงซืออิง ทุกคนจึงไม่กล้ารั้งอยู่อีก รีบเดินทางต่อ
ระหว่างทาง ทุกคนต่างเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด ไม่มีใครเอ่ยถึงชื่อนั้นอีก บรรยากาศที่เดิมก็อึมครึมอยู่แล้ว ยิ่งกดดันขึ้นไปอีก
ทั้งทีมเดินเงียบ ๆ อยู่นาน
แล้วพวกเขาก็เห็นเติงซืออิงอีกครั้ง
พูดให้ถูก ควรบอกว่าเป็นศพของเติงซืออิง
ศพนอนคว่ำอยู่ในแอ่งโคลน ตายอย่างน่าอนาถ
ร่างของเธอบวมผิดธรรมชาติ ใต้ผิวหนังเหมือนมีบางอย่างกำลังดิ้นยุกยิก
หวังหานที่เดินนำอยู่ฝืนกลั้นอาการคลื่นไส้ ค่อย ๆ ย่อตัวลง ใช้มีดเล็กกรีดผิวหนังที่บวมเป่งของเติงซืออิงเบา ๆ
“ฉ่า...”
หนองสีเหลืองขุ่นไหลออกมาจากใต้ผิวหนัง ทากดูดเลือดสีแดงคล้ำขนาดใหญ่เท่านิ้วโป้ง ตัวอ้วนฉุจนแทบปริ พากันคลานออกมาอย่างแย่งชิง