ภายในตึก 188
ยู่ยวนที่ใช้ชีวิตไม่เก่งนัก หอบแผ่นแป้งแผ่นใหญ่ที่กินไม่หมดจากตู้เย็นไปหาจางเฉียง เตรียมไปกินข้าวฟรี
ช่างจางเพิ่งพาทีมยุ่งวุ่นวายมาทั้งวัน พอกลับถึงบ้านก็คิดจะจัดการดูแลตัวเองให้สบายใจเสียหน่อย
พอเปิดประตูเห็นยู่ยวน เขาก็ดีใจจนแปลกใจเล็กน้อย “โอ้โห หัวหน้ามาแล้ว!”
เขาวางมือกดสั่งแตงกวาสดสองลูกในตลาดเหรียญทอง
หั่นแตงกวาเป็นแว่น เราไม่กินหรอก
สองนาทีต่อมา
ทั้งคู่นั่งเรียงกันบนเก้าอี้เตี้ยผ้าราคาถูก ใบหน้าแปะเต็มไปด้วยแตงกวาฝานสีเขียว
หลังพอกหน้าเสร็จ
ยังมีขั้นตอนดูแลผิวอื่น ๆ อีก
จางเฉียงใจกว้างอย่างยิ่ง บีบครีมเด็กกลิ่นอายคนรุ่นเก่าออกมาสองก้อนใหญ่ ป้ายให้ยู่ยวนก้อนหนึ่ง แล้วป้ายให้ตัวเองอีกก้อน
ไม่นานนัก
เสียงตบแปะ ๆ ก็ดังขึ้นในห้องเงียบสงัด
ยู่ยวนมองท่าทางที่ดูเป็นมืออาชีพและประณีตของจางเฉียง แล้วทำตาม เลียนแบบแมวน้ำตบแปะ ๆ ไปด้วย
ต้องยอมรับเลยว่า พอทำตามขั้นตอนทั้งหมดแล้ว ยู่ยวนรู้สึกว่าตัวเองดูประณีตขึ้นมาจริง ๆ
“ไม่คิดเลยว่ารั่วหลานกับฉิงฉิงจะออกไปลุยดันเจี้ยนกันด้วย”
หลังดูแลผิวและล้างมือเสร็จ จางเฉียงก็ซื้อบะหมี่เส้นเล็ก ไข่ไก่ และต้นหอมจากตลาดเหรียญทอง
ห้องของเขาไม่มีครัว ทำอาหารทีไรก็ต้องกลับไปทำที่ห้องของยู่ยวน
เมื่อก่อนพอถึงเวลาอาหาร พวกเขาทั้งสี่คนจะอยู่กันพร้อมหน้า
ตอนนี้ขาดไปสองคน จางเฉียงจึงอดใจหายไม่ได้ “ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเธอเป็นยังไงกันบ้าง…”
ขณะเดียวกัน ภายในโรงแรมอพาร์ตเมนต์กุยหว่าน
พ่อบ้านเฒ่าปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง เขาเคาะประตูห้องของทุกคนทีละห้อง ก่อนจะยิ้มถามว่า