โจวรั่วหลานกับหวังฉิงฉิงรู้สึกอย่างบอกไม่ถูกว่าสายตาของพ่อบ้านชวนขนลุกอยู่บ้าง
แต่ไม่นานเขาก็เบนสายตาออกไป ก่อนถอยหลังครึ่งก้าวเล็กน้อย “นอกจากพวกคุณแล้ว โรงแรมอพาร์ตเมนต์กุยหว่านยังมีแขกบางคนที่อารมณ์ไม่ค่อยดีพักอยู่ด้วย
ขอให้ทุกท่านรักษาความเงียบในเวลากลางคืน และอย่าออกไปไหนตามใจชอบ
หากต้องการสิ่งใด ติดต่อผมได้ในตอนกลางวัน
ขอเพียงมีเหรียญทองมากพอ
เราก็ช่วยตอบสนองความต้องการของคุณได้ทุกอย่าง”
ระหว่างพูด เขาก้มตัวลงเล็กน้อย ค้อมกายทำความเคารพอย่างสุภาพ “ทุกท่านกลับห้องพักได้แล้ว อย่าลืมอ่านคู่มือการเข้าพักในห้องให้ละเอียด”
พูดจบ
ร่างของพ่อบ้านก็ค่อย ๆ เลือนหายเข้าไปในเงามืดทึบ ณ สุดทางเดิน ราวกับภูตผี
โถงใหญ่เงียบงันไปชั่วครู่
จากนั้น
สายตาอันมุ่งร้ายกว่าสิบคู่ก็พุ่งตรงไปยังโจวรั่วหลานกับหวังฉิงฉิงพร้อมกัน
ในกลุ่มคนเหล่านี้มีเจ้าของห้องระดับต่ำซึ่งห้องพักอยู่ระดับ 3 หรือ 4 ไม่น้อย พวกเขาเห็นกับตาว่าทั้งสองได้กุญแจห้องระดับ 6 จึงมีหลายคนคิดจะยึดกุญแจมาเป็นของตัวเอง
“เมื่อกี้ตัวละครในเกมนั่นบอกว่าพวกเธอเป็นแขกพิเศษงั้นเหรอ?”
ชายวัยกลางคนร่างกำยำก้าวเข้ามา ดวงตาเต็มไปด้วยความละโมบ
ด้านหลังโจวรั่วหลานกับหวังฉิงฉิงก็มีคนหลายคนโผล่มาขวางทางถอยของพวกเธอไว้
“นั่นสิ พวกเธอสองคนพิเศษตรงไหนล่ะ? เอากุญแจออกมาให้ทุกคนช่วยกันดูให้ละเอียดหน่อยสิ”
โจวรั่วหลานกับหวังฉิงฉิงไม่คิดเลยว่า วิกฤตแรกที่ต้องเผชิญหลังเข้าดันเจี้ยนแห่งนี้จะไม่ได้มาจากพวกวิปริต แต่เป็นความโลภของมนุษย์ด้วยกันเอง