ใกล้เวลาเข้าสู่ช่วงกลางคืนแล้ว
จางเฉียงใช้ไฟฟ้ากำลังสูงต้มน้ำเดือดจัดในห้อง แช่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไว้สองถ้วย ตั้งใจจะยกถ้วยหนึ่งไปเอาใจยู่ยวน
แต่ยังไม่ทันก้าวข้ามธรณีประตู ประตูห้องตัวเองก็ถูกเคาะจากข้างนอกก่อน
"ก๊อก ๆ"
จางเฉียงเปิดประตูด้วยความสงสัย เห็นยู่ยวนสะพายเป้พะรุงพะรังยืนอยู่หน้าประตู
ด้านหลังเธอ ยังมีผู้หญิงคนหนึ่งสูงเกือบ 180 เซนติเมตร กล้ามเนื้อกำยำ
คนนั้นสีหน้าเรียบเฉย แบกอุปกรณ์ที่เสียแล้วกองพะเนินเหมือนลา
"หัวหน้า นี่...นี่มัน..."
จางเฉียงยังงง ๆ กับสถานการณ์ มองยู่ยวนที มองผู้หญิงคนนั้นที
ยู่ยวนไม่อธิบายอะไร เบี่ยงตัวเรียกเกาเสี่ยวหลาน "พอ ลากไว้แถวนี้แหละ"
เกาเสี่ยวหลานไม่พูดพร่ำทำเพลง ปล่อยกองอุปกรณ์หมดอายุที่แบกอยู่ "โครม" ลงกับพื้น หันหลังแล้วเดินจากไปตามบันไดอย่างรวดเร็วเงียบเชียบ
จางเฉียงมองแผ่นหลังของเกาเสี่ยวหลาน
ยู่ยวนหันมาออกคำสั่งกับเขาทันที "ยืนเซ่อทำไมล่ะ ย้ายของไร้สภาพพวกนี้เข้ามา"
ยู่ยวนว่าแล้วก็เดินเข้าห้อง นั่งลงบนเก้าอี้ม้านั่งเล็กตัวเดียวในห้อง
ก้มลงมอง ก็เห็นพื้นซีเมนต์วางบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแช่น้ำเสร็จไว้สองกล่อง เธอหยิบขึ้นมาคล่องหนึ่งพลาง ซู้ดปากกินหอมฉุย
จางเฉียงง่วนอยู่หน้าประตู ขนอุปกรณ์ใช้ไม่ได้เข้าห้อง แล้วเปลี่ยนเป็นเหรียญทองอย่างชำนาญ
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังถี่ระรัว
จางเฉียงเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก รายงานตามตรง "หัวหน้า รวมแล้วได้ 537 เหรียญทอง"
ว่าแล้วเขาก็เตรียมโอนเหรียญทองให้ยู่ยวนทั้งหมด
ยู่ยวนได้ยินก็โบกมือเล็ก ๆ อย่างใจกว้าง "ให้ฉัน 400 เหรียญทองก็พอ ที่เหลือเศษ เธอเก็บไว้เองเถอะ"