ยู่ยวนไม่เคยคิดเลยว่า
สักวันตัวเองจะต้องมาอธิบายให้คนอื่นฟังว่าอพาร์ตเมนต์วิปริตคืออะไร
แต่เด็กมัธยมปลายที่เพิ่งเรียนจบทั้งสามคนตรงหน้า กลับไม่รู้สึกถึงความร้ายแรงของสถานการณ์เลยสักนิด ยิ่งฟังก็ยิ่งตื่นเต้น
“จริงเหรอ? ฟังดูเท่สุด ๆ!”
“นี่มันเกมแนวเอาชีวิตรอดไม่รู้จบไม่ใช่เหรอ?”
“กล่องสุ่มนั่นคุณมีไหม เปิดให้พวกเราดูหน่อยได้หรือเปล่า?”
“คุณย่าฉันอายุ 87 แล้ว ท่านต้องเอาชีวิตรอดในอพาร์ตเมนต์ด้วยไหม?”
ทั้งสามคนพูดจ้อกันไม่หยุด ยู่ยวนฟังแล้วมุมปากกระตุกเล็กน้อย
ไม่เคยเจออพาร์ตเมนต์วิปริตมาก่อนนี่ดีจริง ๆ
ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเอาเสียเลย
เธอกำลังจะอธิบายต่อ จู่ ๆ ก็มีเสียง “กริ๊ง—”
เสียงระฆังใสกังวานและทอดยาวดังลอยเข้ามาจากด้านนอก
เป็นเสียงจากของเก่าทำด้วยทองแดง ฟังดูเก่าแก่ มีความเก่าคร่ำครึเจืออยู่ในเสียง ทั้งยังชวนให้รู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก
สีหน้าของทั้งสามคนในห้องเปลี่ยนไปทันที
หม่า ซีเฉิงที่เมื่อครู่ยังยิ้มร่า แทบจะลุกพรวดขึ้นมา “มาอีกแล้ว!”
หวงเซวียนพุ่งไปถึงหน้าประตูแล้ว “รีบไป!”
จ้าวจื่อหานก็วิ่งไปถึงหน้าประตูเช่นกัน เมื่อเห็นทั้งสามขยับตัว ยู่ยวนแม้จะไม่เข้าใจว่าเพราะอะไร แต่ก็รีบตามไปทันที
พอวิ่งออกมาถึงถนน ก็เห็นผู้คนเต็มไปหมด!
ดูเหมือนคนทั้งเมืองเล็กจะออกมากันหมด ทุกคนมีสีหน้าเร่งร้อน วิ่งมุ่งหน้าไปทางเดียวกัน—