เงียบสนิทไร้สุ้มเสียง
ตึก 188 ตกอยู่ในความมืด แม้แต่อากาศยังเหมือนหยุดนิ่งในชั่วขณะนี้
ณ สุดปลายทางเดิน จู่ๆ พื้นที่ว่างก็บิดเบือนเป็นระลอกคลื่น
โจวจีโหยวก้าวเท้าออกมาจากความว่างเปล่าอย่างเนิบนาบ
กลิ่นอายบนตัวเขาน่ากลัวกว่าตอนยังไม่ตายหลายเท่า ความแค้นมหาศาลผสมกับควันดำขุ่นแห่งความพยาบาท กรีดรัดรอบกายเขาราวกับสิ่งมีชีวิต
สายตาเขากวาดมองภายในทางเดิน ดวงตาสีเลือดฉายแววตื่นเต้น—
หญิงผู้สังหารเขา อยู่ที่นี่!
จุดแสงสีแดงที่กะพริบตรงหน้าบ่งบอกตำแหน่งของยู่ยวนไม่หยุด
โจวจีโหยวเดินในทางเดินอย่างสบายอารมณ์ หมอกดำข้างหลังค่อยๆ เติมพื้นที่ในทางเดินจนเต็ม
เวลานี้ ห้องฝั่งตรงข้ามเฉียงๆ
จางเฉียงหมอบอยู่หน้าประตู มองออกไปผ่านช่องตาแมวเล็กๆ
เห็นภาพน่าสะพรึงข้างนอก เขารีบใช้มือปิดปากแน่น ส่งสัญญาณให้อีกสองคนในห้องเงียบ อย่าส่งเสียงแม้แต่น้อย
หัวหน้ายู่นี่ไปก่อเรื่องอะไรกันแน่?
นอกประตู
โจวจีโหยวไม่มีกะใจไปสนใจปลาขี้โอพวกนั้น ตอนนี้เขามีเป้าหมายเดียวเท่านั้น—
ยู่ยวน!!
ในที่สุด เท้าก็หยุดหน้าประตูของยู่ยวน
โจวจีโหยวเอียงหัวเล็กน้อย มองประตูที่เต็มไปด้วยผลึกน้ำแข็งเบื้องหน้าด้วยความอยากรู้
ทว่าเมื่อนิ้วแตะลงบนน้ำค้างแข็ง ปลายนิ้วก็ถูกเผาจนเกิดรอยไหม้ทันที
โจวจีโหยวหรี่ตา กลิ่นอายดำรอบกายพวยพุ่ง กลายเป็นร่างมหึมาคำราม พุ่งชนประตูปิดแน่นอย่างแรง
เสียงกระแทกหนักหน่วงดังขึ้น