รังไหมเนื้อขนาดมหึมาแขวนลอยอยู่กลางถ้ำที่เปิดกว้าง
มันเหมือนหัวใจสีแดงเข้มขนาดใหญ่ เต้นตุบ ๆ อย่างเชื่องช้าและหนักหน่วง
หากยู่ยวนยังอยู่ที่นี่ เธอคงต้องตกใจที่พบว่า เมื่อเทียบกับตอนที่เธอจากไป รังไหมเนื้อนี้ขยายใหญ่ขึ้นอีกหนึ่งรอบ ใต้เยื่อบางโปร่งแสงของรังไหม ร่างมนุษย์ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น แสงสีแดงเข้มที่เปล่งออกมาแต่เดิมสว่างวาบและริบหรี่ แผ่กลิ่นอายแห่งความอัปมงคลอย่างยิ่ง
เจียงเหอเดินตามหลังซ่งอวี้มาติด ๆ เขามองแท่นบูชาตรงกลางแล้วดันแว่นขึ้น
“บอส กล่องสุ่มมีคนเอาไปแล้ว”
จากข้อมูลที่ได้มาจากเจียงหน่วนหน่วน บนแท่นบูชาควรมีกล่องสุ่มอยู่หนึ่งกล่อง
กล่องสุ่มนี้พิเศษมาก ผู้ที่ครอบครองมัน ในจังหวะเปิดกล่อง กล่องสุ่มจะแปรสภาพเป็นอุปกรณ์ที่มีฟังก์ชันตรงกับสิ่งที่ผู้นั้นต้องการเร่งด่วนที่สุดในขณะนั้นโดยอัตโนมัติ
แต่ตอนนี้
บนแท่นบูชากลับว่างเปล่า
สายตาของเจียงเหอกวาดมองไปทั่ว ถ้ำห้องชั้นในนี้เปิดโล่ง มองเห็นได้ทั้งหมด ไม่มีที่ซ่อนคน
เขาจึงคาดการณ์ว่า “เมื่อรวมกับรอยตัวอักษรที่ทิ้งไว้ข้างนอก มีความเป็นไปได้สูงว่าคนที่มาถึงก่อนหน้าเราได้กล่องสุ่มไปแล้ว และออกจากสำเนาไปแล้ว”
ถูกคนอื่นชิงตัดหน้าไป
เจียงเหอคิดว่าซ่งอวี้คงจะอารมณ์บูดบ้างเล็กน้อย
แต่เขากลับพบว่าซ่งอวี้ไม่เพียงไม่มีวี่แววขุ่นเคือง กลับ...เหมือนจะโล่งอก เผยความรู้สึกผ่อนคลายที่ยากจะหยั่งถึงออกมา
เจียงเหอ: ???
ทว่าเจียงเหอเพียงแค่ฉงนชั่วขณะ ก็รีบหันไปสนใจรังไหมยักษ์ที่แขวนอยู่กลางอากาศ