เจียงเหอออกจากสำเนาคนแรก แล้วเฝ้าดูสมาชิกในทีมออกมาทีละคน
เห็นทุกคนมาครบแล้ว
ถึงตาซ่งอวี้
แต่กลับไร้วี่แววของเขาอยู่นาน
“บอสหายไปไหน”
เจียงเหอฉายแววสงสัยวาบหนึ่ง จากความเข้าใจซ่งอวี้ที่มี การจัดการพวกแมลงนั่นคงไม่ใช้เวลานาน
ยังไม่ทันได้คิดอะไรมาก
รถเมล์ที่จอดนิ่งสนิทบนถนนหลวง
จู่ๆ ก็สั่นสะเทือนรุนแรงขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
ไม่ใช่ รถไม่ได้สั่น แต่เป็นภูเขาต่างหากที่สั่นสะเทือน!
สีหน้าเจียงเหอเปลี่ยนไป รีบหันไปมองนอกหน้าต่าง
เห็นป่าทึบผิดรูปทั้งสองข้างทางที่เคยยืดกิ่งก้านสาขาอย่างอิสระเสรี ตอนนี้กลับเหี่ยวเฉาเป็นบริเวณกว้างด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองเห็น ผิวถนนเรียบๆ ยังส่งเสียง “แกร๊ก” แตกเป็นร่องหลายแนว
สัญญาณต่างๆ นานาดูเหมือนกำลังบอกว่าที่นี่เกิดเรื่องใหญ่โตเกินปกติ
ทำให้เจียงเหอยิ่งเป็นห่วงความปลอดภัยของซ่งอวี้
ทันใดนั้น พื้นรถก็มีไอสีดำจู่โจมปรากฏขึ้น
ท่ามกลางไอสีดำหมุนวน มือยาวข้างหนึ่งที่มีข้อนิ้วชัดเจนและสวมถุงมือสีดำ ก็ทะลวงผ่านหมอกพุ่งออกมาฉับพลัน
เจียงเหอตาไวมือไว รีบเข้าไปดึงคนออกมา “บอส ในที่สุดคุณก็ออกมา!”
เขากำลังจะถอนหายใจโล่งอก แต่เมื่อสายตากวาดผ่านใบหน้าซ่งอวี้โดยไม่ตั้งใจ คนทั้งคนก็ตะลึงค้างอยู่กับที่—
บนใบหน้าขาวดุจหยกของซ่งอวี้ ลายกระจุกสีดำแผ่ซ่านไปตามแนวกรามลงมาเรื่อยๆ จนถึงส่วนที่เสื้อผ้าปกคลุม
นี่มันการเล่นงานกลับคืน!
“บอส เมื่อกี้คุณใช้……”
รูม่านตาเจียงเหอหดรัดลง แม้แต่เสียงยังเบาลงหลายส่วน “แหล่งดำ?!”
นั่นคืออุปกรณ์ที่ซ่งอวี้ได้มา ซึ่งถือเป็นของวิเศษที่ชั่วร้ายที่สุดเท่าที่เคยมีมา