ชายร่างกำยำไม่ยอมปล่อยยู่ยวนไปง่าย ๆ เสียงคำรามนอกประตูดังอยู่นาน
กระบองหนักฟาดลงบนบานประตูโลหะ ส่งเสียงสั่นสะเทือนน่าขนลุก ทุกครั้งที่ฟาดลงมาราวกับจะทุบลงบนหัวยู่ยวนโดยตรง เอาชีวิตน้อย ๆ ของเธอไป
“ไอ้สัตว์! เก่งนักก็ซ่อนตัวอยู่ในนั้นไปตลอดชีวิตสิ!”
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร เสียงสบถสาปแช่งด้านนอกจึงค่อย ๆ ห่างออกไป แทนที่ด้วยการแย่งชิงและเสียงกรีดร้องรอบใหม่จากปลายทางเดิน
ยู่ยวนเหมือนถูกสูบพลังทั้งร่างหมดสิ้น ทรุดตัวลงนั่งแนบประตูอย่างหมดเรี่ยวแรงบนกระเบื้องเย็นเฉียบ
เธอหอบหายใจแรง ปากเต็มไปด้วยกลิ่นสนิมน่าคลื่นไส้
“ถุย!”
เธอถ่มน้ำลายปนเลือดลงบนพื้นอย่างขยะแขยง
ก้มลงมองหัวเข่าตัวเอง กางเกงขาดหมดแล้ว บาดแผลเลือดจาง ๆ มีเม็ดเลือดเล็ก ๆ ซึมออกมา