เธอหัวใจเต้นระรัว กระโจนเข้าไปกอดกล่องสุ่มไว้แนบอก กระทั่งไม่สนใจแรงกระแทกที่เข่ากระแทกพื้นกระเบื้องแข็งเย็น คลานถลากลับเข้าห้อง ปิดประตู “ตึง” สนิท
“เฮือก...เฮือก...”
ยู่ยวนพิงหลังกับบานประตู หายใจหอบหนัก อกกระเพื่อมขึ้นลง หัวใจแทบกระเด็นออกจากลำคอ
ความกลัวนั้นจริงแท้
แต่ความตื่นเต้นก็จริงแท้ไม่แพ้กัน!
เธอมองกล่องในอ้อมแขน ยังไม่รีบแกะ ในหัวฉายภาพรายละเอียดที่เพิ่งสังเกตซ้ำไปมา
ห่างออกไปประมาณ 8 เมตร มีกล่องสุ่มใบที่สองตั้งอยู่นิ่ง
ตรงนั้นมีกระถางต้นไม้ประดับกึ่งเหี่ยวเฉาบังสายตาคนอื่นได้พอดี จุดสำคัญคือตำแหน่งนั้นอยู่ใกล้ห้องเธอมาก!
ความวุ่นวายนอกประตูยังบานปลาย เสียงสบถ เสียงกระดูกปะทะ และเสียงต่อยตีดังลอดผ่านบานประตูบาง ๆ เข้ามา
ยู่ยวนฝ่ามือชุ่มเหงื่อ จ้องกลอนประตูเขม็ง