ยู่ยวนและซ่งอวี้แตกหักกันอย่างสิ้นเชิง นางดึงจางเฉียงรีบลงจากตึก หวาดกลัวว่าจะมีคนไล่ตามมา
จางเฉียงเกาท้ายทอย ในใจก็ประหลาดเล็กน้อย
เมื่อครู่ยังดี ๆ อยู่เลย ทำไมแค่ชั่วพริบตา บอกเลิกกันง่าย ๆ เช่นนี้?
แต่เรื่องส่วนตัวของพวกเขา ก็ไม่ใช่สิ่งที่ตนจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวได้
เมื่อเห็นว่ารอบข้างกลับมาอยู่ชั้นที่ค่อนข้างปลอดภัย จางเฉียงก้มหน้าค้นในเป้อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยื่นอุปกรณ์ในโรงจำนำแห่งนั้นให้ยู่ยวน
“หัวหน้า นี่ให้ท่าน”
ยู่ยวนกำลังวางแผนว่าต่อไปจะทำอะไร จู่ ๆ เห็นตราสัญลักษณ์ที่ยื่นมาตรงหน้า ก็อึ้งไปชั่วขณะ “เจ้าให้ข้าทำไม?”
“ก่อนหน้านี้ท่านมองของชิ้นนี้ตลอดทางเลย ไม่ใช่ว่าอยากได้หรอกรึ?”
จางเฉียงพูดพลางแสดงสีหน้าซื่อ ๆ ทว่ากลับเปิดโปงเจตนาที่ไม่ดีของยู่ยวนก่อนหน้านี้ออกมาตรง ๆ
ยู่ยวนกระแอมไอ แล้วปฏิเสธหน้าด้าน ๆ “พูดเหลวไหลอะไร ต้าเฉียง ของ ๆ เจ้า ข้าย่อมไม่เอาหรอก แต่…”
นางเปลี่ยนน้ำเสียง “แต่ในฐานะหัวหน้าของเจ้า ข้าคุ้มครองเจ้า เจ้าจะไม่ให้ประโยชน์อะไรข้าเลยไม่ได้ เอาอย่างนี้ อุปกรณ์ก็ยังเป็นของเจ้า แต่เหรียญทองในภายหลังที่ผลิตได้ เราแบ่งกัน 4-6 ส่วน