ชั้น 33
ห้องของซ่งอวี้
ยู่ยวนจมอยู่ทั้งตัวในน้ำในอ่างอาบน้ำ ของเหลวสีเขียวเข้มที่เคยเต็มอ่าง บัดนี้เปล่งแสงนวลอ่อนระลอกคลื่น ซ่อมแซมบาดแผลทะลุเกือบถึงตายบริเวณหน้าท้องของเธออย่างต่อเนื่อง
เนื้อเยื่อตรงบาดแผลกำลังสมานตัวกันด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ขณะที่สีของน้ำในอ่างก็ค่อย ๆ จางลงจากเข้ม
ซ่งอวี้เพียงนั่งเงียบ ๆ อยู่ข้างอ่าง
ดวงตาของเขาทอดต่ำ มองคนในน้ำที่ผิวขาวจนเปล่งแสง
เส้นผมเปียกชื้นของยู่ยวนยุ่งเหยิงแนบอยู่บนแก้ม ขนตายาวทอดเงาเล็ก ๆ ใต้ดวงตา ทั้งร่างเหมือนอสูรน้ำแสนงามที่กำลังหลับใหลอยู่ใต้ท้องทะเล
แววตาของซ่งอวี้หม่นลงอย่างไม่มีสาเหตุ
ราวกับถูกบางอย่างดลใจ เขายื่นนิ้วเรียวยาวออกไป วักน้ำยาสีเขียวอ่อนขึ้นมาหนึ่งอุ้งมือ แล้วค่อย ๆ รินลงบนใบหน้าเล็ก ๆ ใสสะอาดของยู่ยวนอย่างเนิบนาบ
หยดน้ำไหลย้อยลงตามปลายจมูกโด่งรั้น แม้แต่ขนตายังสั่นระริกด้วยหยดน้ำเล็ก ๆ
คนที่หมดสติดูเหมือนจะรู้สึกถึงความเปียกชื้นบนใบหน้า คิ้วขมวดน้อย ๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า
ยู่ยวนที่เพิ่งตื่นยังมึนงงเล็กน้อย เมื่อเห็นซ่งอวี้ก็โพล่งออกมา "นายก็ตายเหมือนกันเหรอ?"