ยู่ยวนเป็นเสือกระดาษ เวลาคนอื่นอยู่ไกล นางก็เห่ากรรโชก
พอนิ่งเฉยให้เข้ามาใกล้
นางกลับกลัวจนหางจุกตูด
เผ่นอย่างรวดเร็ว แต่ยังไม่ทันวิ่งหนีไปไกลก็ถูกจับได้
“เฮ้ย บอกข้าหน่อยว่าไอ้หนูเจ้าวิ่งทำไม”
ซุนไข่ฮ่าวจับปลอกคอนางไว้ เมื่อครู่ตั้งใจจะสั่งสอนเสียหน่อย ทว่าพอเห็นใบหน้าที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมชัด ๆ การกระทำของเขากลับหยุดชะงักทันที
ท่ามกลางแสงที่มืดสลัวไม่คงเส้นคงวาในสำเนา เจ้าหมอนี่หน้าตาออกจะขาวสะอาดเกินไปหน่อย
ซุนไข่ฮ่าวเลิกคิ้ว ใช้สองนิ้วหนาหยามหย็องแก้มยู่ยวน พร้อมพึมพำเสียงแหบห้าวว่า
“เอ็งน่ะเป็นชายหรือหญิงกันแน่วะ ทำไมเด็กรูปร่างช่างดูอ่อนเยาว์นัก”
ยู่ยวนเดือดดาล!!
นางพยายามสะบัดแขนขาพรวดพราดไปพลางตะโกนด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราดแต่ภายในหวาดหวั่นว่า “ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ ระวังข้าจะเล่นงานเอ็ง”
“ฮึ เล่นงานข้าหรือ”
ซุนไข่ฮ่าวเหมือนได้ยินเรื่องตลกร้ายที่สุด หัวเราะเหยียด ๆ “วันนี้ข้าจะดูสักตั้ง ว่าเอ็งจะเล่นงานข้าได้ยังไง”
สิ้นคำ เขาไม่เพียงไม่ยอมปล่อยมือ กลับรู้สึกว่าไอ้ลูกเจี๊ยบนี่ตอนโมโหยิ่งดูดีขึ้นอีก โดยเฉพาะดวงตาที่ทั้งโตทั้งสุกใส ขนตายิ่งทั้งหนาทั้งยาว
ซุนไข่ฮ่าวรู้สึกคัน ๆ ในใจ อยากยื่นมือไปสะกิดขนตานางเล่นจนอดใจไม่ไหว
ทันใดนั้น
ก็มีเสียงคนแทรกขึ้นข้าง ๆ
“พอเถอะ จะไปหาเรื่องรังแกเด็กทำไม”
ท่ามกลางความอลหม่าน ยู่ยวนเบี่ยงหน้าไปดู ก็เห็นชายวัยกลางคนดูธรรมดาคนหนึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ โดยไม่ทันรู้ตัว เขาสวมกางเกงยีนส์ซักจนซีด สีหน้าประดับด้วยความยุติธรรมที่น่าเชื่อถือ และค่อนข้างลอยตัวแปลกแยกจากคนรอบข้าง