ยู่ยวนเดินไปข้างอุปกรณ์ประกอบฉาก พอเข้าไปใกล้ถึงได้เห็นว่าพิธีกรข้างในกลวงโบ๋
พูดให้ถูกคือ เหลือเพียงหนังมนุษย์ทั้งผืน
มองจากไกล ๆ แทบไม่ต่างจากคนจริง
แต่เมื่อเข้าไปใกล้ จะเห็นรอยเย็บถี่ ๆ ตามตะเข็บผิวหนัง ด้ายสีดำเย็บหนังทั้งผืนเข้าด้วยกันทีละเส้น
ข้างในหนังมนุษย์ว่างเปล่า
ทว่าบนใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มสุภาพตามแบบฉบับ
“แขกผู้มีเกียรติหมายเลข 19 ต้องการนำสินค้าชิ้นนี้กลับไปอย่างไรครับ?”
พิธีกรถามพร้อมรอยยิ้ม “สถานที่ประมูลของเรามีบริการขนส่ง เพียงจ่าย 2,000 เหรียญทอง เราก็จะจัดส่งไปยังสถานที่ที่คุณระบุได้ครับ”
2,000 เหรียญทอง?
ตอนนี้ยู่ยวนมีเหรียญทองติดตัวไม่ถึงสิบเหรียญด้วยซ้ำ
เธอส่ายหน้าทันที “ไม่ต้อง ๆ”
กำไลโลภะยังมีช่องเก็บของเหลืออยู่
ในเมื่อเอาของฟรีได้
จะเสียเงินไปทำไม?
เธอเก็บแก่นกลางอพาร์ตเมนต์เข้าไปในกำไลโลภะ พอทำเสร็จ ตลาดวิปริตก็ใกล้จะปิดแล้ว
แค่ประคองตัวจนออกไปได้ เธอก็กำไรยับแล้ว
ยู่ยวนมุ่งหน้าไปชั้นล่างอย่างระมัดระวัง คอยเลือกเดินในบริเวณที่คนน้อย แม้จะพยายามข่มใจเต็มที่ แต่ฝีเท้าก็ยังเก็บความตื่นเต้นที่เก็บของถูกไว้ไม่มิด
ชั้นสองเงียบสงัด
เธอกวาดตามองไปเรื่อย ๆ ก่อนจะเห็นใครคนหนึ่งยืนอยู่ตรงปลายทางเดินที่มุมเลี้ยว
คนคนนั้นยืนอยู่หน้าต่าง สวมอุปกรณ์พรางตัวปิดบังใบหน้า
ไหล่และแผ่นหลังเหยียดตรง รูปร่างสูงโปร่ง
กระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อเชิ้ตสีอ่อนถูกปลด เผยให้เห็นลำคอขาวเย็นและเรียวยาว แขนเสื้อพับขึ้นถึงท่อนแขน มือที่ข้อนิ้วเด่นชัดยันอยู่บนขอบหน้าต่าง
นิ้วชี้ของเขาสวมแหวนสีดำเรียบเก่าแก่
เธอก็มีแหวนเหมือนกัน
แหวนเรียกผีรับใช้
จู่ ๆ ยู่ยวนก็เกิดความรู้สึกอยากประชันขึ้นมา จึงลองเปรียบเทียบกับอีกฝ่ายดู