เจียงเหออยู่ข้าง ๆ หยิบกระดาษทิชชู่ออกมาหนึ่งซอง
เพิ่งจะยื่นให้ ก็เหลือบไปเห็นว่าในมือนายใหญ่มีผ้าเช็ดหน้าสะอาดผืนหนึ่งแล้ว กดลงไปบนใบหน้าของเด็กสาวที่ผมยุ่งเหมือนถูกหมากัด
ซ่งอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย ทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ
ดวงตาทั้งสองสะท้อนภาพสีแดงสดสองสายที่เห็นได้ชัด
“จมูกแกเป็นอะไร”
ยู่ยวนเห็นผ้าเช็ดหน้าเปื้อนเลือดของซ่งอวี้ เพิ่งจะรู้สึกตัว สูดจมูกเบา ๆ ถึงได้ตระหนักว่าตัวเองเลือดกำเดาไหล
“เมื่อวานหนูแย่งกล่องสุ่มกับคนอื่น โดนผลักทีหนึ่ง ตอนนั้นหัวกระแทก เลยเลือดกำเดาไหลง่าย”
เธอพูดไปด้วย เงยคอไปด้วย อยากให้เลือดไหลกลับ
โดนซ่งอวี้กดไว้
“อย่าเงย เดี๋ยวสำลักเลือด”
พูดพลางยื่นมือไปหาซ่งอวี้ บีบปีกจมูกเธอเบา ๆ “หายใจทางปาก”
ยู่ยวนอ้าปากแต่โดยดี หายใจฟืดฟาด
ลมหายใจอุ่นชื้นพ่นรดข้อมือคมสันของซ่งอวี้เบา ๆ เชื่อฟังดี
ซ่งอวี้จ้องริมฝีปากแดงที่ขยับเข้าออกของเธอ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงโดยไม่รู้ตัว
เขาอยากจูบ
แต่ยังไม่ทันลงมือ เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากทางประตูบันไดหนีไฟ