ซ่งอวี้ยื่นมือออกไป ยกแขนที่บาดเจ็บของเธอขึ้น
ใต้ผืนผ้า เลือดเหนียวข้นเลอะเป็นวงกว้างรอบบาดแผล ดูแล้วน่าหวาดเสียว
มือที่มีหนังด้านบางจับมือขวาเย็นเฉียบของยู่ยวนไว้ แล้วค่อยๆ พาเธอหย่อนลงในอ่างอาบน้ำทีละน้อย จนกระทั่งน้ำท่วมแขนที่บาดเจ็บของเธอจนหมด
กลัวว่าเธอจะชักแขนกลับ ซ่งอวี้จึงออกแรงกดมือเธอไว้เล็กน้อย
"อาจจะเจ็บนิดหน่อย อดทนเอา"
ยู่ยวนกลัวตาย พอได้ยินก็รีบพยักหน้าผงกๆ เหมือนลูกไก่จิกข้าว
แต่ความเจ็บปวดแสนทรมานอย่างที่คิดก็ไม่เกิดขึ้น มีเพียงอาการจั๊กจี้และชาๆ ตรงบาดแผล แถมยังรู้สึกร้อนวูบเล็กน้อยอีกด้วย
ยู่ยวนมองซ่งอวี้ กะพริบตาปริบๆ อย่างแปลกใจ
ซ่งอวี้มองใบหน้าเธอที่ไร้ความเจ็บปวด มีแต่แววงุนงง ก่อนจะเลื่อนสายตาลงต่ำไปยังผิวน้ำ ใต้ผิวน้ำนั้น ปลายนิ้วที่ค่อนข้างสากเล็กน้อยของเขากำลังลูบหลังมือยู่ยวนเบาๆ
ซ่งอวี้ถาม "ไม่เจ็บหรือ"
"เหมือนกับ...ไม่เจ็บแล้วจริงๆ"
ยู่ยวนตอบ
แม้แต่ความรู้สึกจั๊กจี้และชาๆ ก็เลือนหายไปอย่างรวดเร็ว แทนที่ด้วยความรู้สึกสบายราวกับแช่น้ำพุร้อน
ซ่งอวี้ได้ยินดังนั้น ดวงตาคู่สวยของเขาหรี่ลงเล็กน้อย เขาออกแรงมือที่จับเธอไว้ แล้วดึงแขนเธอขึ้นจากน้ำสีเขียวมรกตทั้งแขน
หยดน้ำไหลรินตามผิวขาวน้ำนมของยู่ยวน กระทบกับน้ำดังปะๆ
แขนทั้งข้างของเธอขาวเนียนนุ่ม ไม่เหลือรอยแผลเป็นแม้แต่น้อย
"นี่มันมหัศจรรย์เกินไปแล้ว!"
ยู่ยวนมองแขนซ้ายที่กลับมาปกติไร้ตำหนิของตัวเอง มองไปมองมา ในดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง "นี่อะไรกันแน่ สุดยอดเลย! เป็นไอเทมหรือเปล่า"