เขามองกระดุมที่นางแกะออก แล้วก็มองหน้านาง สมองหมุนไปหนึ่งตลบอย่างรวดเร็ว: นี่มันเรื่องอะไรกัน? คุณหนูใหญ่กินยาผิดขนาดไหนวันนี้? หรือว่าจะลองใจข้า? หรือว่าเป็นคนที่ศัตรูส่งมาปลอมตัว? ไม่ใช่ สีหน้าหน้าสมเพชเวทนานี่มันตัวจริงนางแน่นอน
"ยืนงงอยู่นั่นแหละทำไม" อวี๋เฉินเสวี่ยเชิดคางขึ้น พยายามทำให้เสียงของตนฟังดูมีเหตุมีผล "ถอดเสื้อ!"
ฉินเยียนฟานเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงจริงจัง: "คุณหนู เรื่องนี้ต้องคิดค่าจ้างเพิ่มต่างหาก"
อวี๋เฉินเสวี่ยชะงักค้างไป นางคิดไว้แล้วว่าเขาอาจจะปฏิเสธ อาจจะตกใจจนคุกเข่าร้องขอชีวิต หรืออาจจะทำหน้าดำคร่ำเคร่งแล้วไล่นางออกไป แต่ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าปฏิกิริยาแรกของชายผู้นี้จะกลายเป็นการ—— ตั้งราคา!!
"เจ้า..." อวี๋เฉินเสวี่ยอ้าปาก อยู่ๆ ก็ไม่รู้จะด่าเรื่องอะไร "เจ้าว่าอะไรนะ?"
"ข้าบอกว่านี่เป็นค่าจ้างเพิ่มต่างหาก" ฉินเยียนฟานสีหน้าไม่เปลี่ยน มือทั้งสองยังวางแนบข้างตัวอย่างสุภาพ "เรื่องนี้ไม่เหมือนการผ่าฟืนกับงานทั่วไป เป็นอีกงานหนึ่ง ก็ต้องคิดเงินอีกทางหนึ่ง"
ตอนที่เขาพูดคำเหล่านี้สีหน้าช่างเปิดเผยแจ่มใส ไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติแม้แต่น้อย
อวี๋เฉินเสวี่ยรู้สึกว่าเส้นที่ชื่อว่าสติในสมองของนางกำลังขาดทีละเส้นๆ
ฉินเยียนฟานในความฝันของนางดีดนิ้วทำลายขุนเขา ฟันกระบี่เดียวเฉือนนภา ฟ้าดินต้องก้มหัวให้ โฉมงามทรงคุณธรรมไม่ต้องพูดถึง แต่ฉินเยียนฟานที่อยู่ตรงหน้า ยืนอยู่ในกระท่อมทรุดโทรม เสื้อผ้ายังติดขี้เลื่อย ยังกล้าต่อรองราคากับนาง
คนสองคนนี้จะเป็นคนเดียวกันได้อย่างไร?
ฝันนั้นต้องเป็นเรื่องโกหกแน่นอน!!
"เจ้า... เจ้าจะคิดยังไงก็คิดเถอะ" อวี๋เฉินเสวี่ยหน้าร้อนผ่าว เสียงยิ่งดังขึ้นโดยไม่รู้ตัว "ถอดก่อน!"
"อ้อ" ฉินเยียนฟานรับคำหนึ่งเสียง แล้วเริ่มแกะกระดุมของตัวเองอย่างช้าๆ
เขาแกะช้าจริง ๆ กระดุมเม็ดหนึ่งต้องแคะอยู่นาน สีหน้ายังติดไว้ด้วยท่าทางไม่เต็มใจประมาณว่า งานนี้ช่างลำบากจริง แต่เห็นแก่เงินก็ฝืนทำไป
อวี๋เฉินเสวี่ยรอสามลมหายใจ เขายังแกะไม่เสร็จแม้แต่เม็ดเดียว
นางเริ่มร้อนใจ
อารมณ์คุณหนูใหญ่พลุ่งพล่านขึ้นมา ไม่สนใจความสง่างามอีกต่อไป ก้าวสองก้าวเข้าไปคว้าชายเสื้อของเขาแล้วดึงออกสองข้าง
"แคร่ก——"
เสียงผ้าฉีกขาดในห้องเงียบสงัดช่างกังวานชัดเจน
อวี๋เฉินเสวี่ยมือกำเศษผ้าครึ่งแผ่น ก้มลงมองฝ่ามือตนเอง แล้วเงยหน้ามองรอยขาดที่อกของฉินเยียนฟานซึ่งฉีกจากคอเสื้อรูดลงมาจนถึงชายเสื้อ ร่างกายทั้งร่างแข็งทื่ออยู่กับที่
ทำไมเสื้อผ้าถึงขาดง่ายขนาดนี้? หรือว่าข้ามีพลังวิเศษแล้ว? ไม่น่าใช่ แม้ฝันนั้นจะเป็นจริง ในหนังสือก็ไม่ได้เขียนว่าข้ามีพลังวิเศษนะ
งั้นก็เป็นเพราะผ้าคุณภาพแย่เกินไป? แต่เนื้อผ้านี่แม้จะหยาบ แต่ก็ไม่ถึงกับดึงแล้วขาดทันทีใช่ไหม? เดี๋ยวนะ... เสื้อผ้านี่คงเป็นชุดคนรับใช้ที่จวนเราออกให้ใช่ไหม? คุณภาพห่วยขนาดนี้เลยเหรอ?
สมองนางวุ่นวายคิดไปรอบหนึ่ง สุดท้ายก็ตกผลึกเป็นข้อสรุปที่ไร้สาระมาก: ที่แท้คนรับใช้บ้านข้าก็ถูกเหยียดหยามมานานอย่างนี้เอง?
ฉินเยียนฟานก้มมองเสื้อผ้าของตนที่ขาดเป็นสองซีก มุมปากกระตุกเล็กน้อย
"เอ๊ะๆๆ..." เขายื่นมือไปรวบชายเสื้อที่ฉีกขาด สีหน้าเจ็บปวดสุดขีด "คุณหนู ต้องชดใช้ค่านะ ข้ามีชุดดีๆ อยู่ชุดเดียว เจ้าฉีกมันแล้วพรุ่งนี้ข้าจะใส่ชุดอะไร? รวมๆ แล้วจะให้ข้าเปลือยอกผ่าฟืนหรือไง หลวงซ่งเห็นแล้วจะด่าอีก"
"หุบปาก!"
อวี๋เฉินเสวี่ยถูกเขาบ่นจนปวดหัว ผลักเขาล้มลงบนเตียงไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด แล้วตัวนางก็กดทับลงไปตาม
"ข้าจะชดใช้ให้เจ้าสิบชุด! ร้อยชุด! ตั้งแต่ตอนนี้ห้ามเจ้าพูดอีกต่อไป!"