ในตำหนักฉางชุน เสิ่นจืออี้กำลังหยอกล้อหมิงจู๋น้อย
แม้จะยังไม่พ้นเดือน แต่ร่างกายของนางก็ฟื้นตัวได้ดีอย่างยิ่งด้วยชุดฟื้นฟูร่างกาย
บัดนี้นางดูสดใสมีชีวิตชีวา ไม่ดูเหมือนเพิ่งคลอดบุตรเลยแม้แต่น้อย
แม้แต่หมอหลวงยังต้องทึ่ง
ยามนี้ หมิงจู๋น้อยนอนอยู่บนเตียงเล็ก แกว่งกำปั้นน้อยๆ พลางร้อง "อ้า อู้ อ้า อู้" ไปมา
นางโตขึ้นมากตั้งแต่เกิดมา ใบหน้าเล็กๆ ไม่ย่นยับอีกต่อไป ขาวเนียนนุ่ม ดวงตาดำขลับเป็นประกาย ดั่งพวงองุ่นสองเม็ด
เสิ่นจืออี้ถือกลองเล็กเขย่าไปมาต่อหน้านาง ดวงตาของหมิงจู๋น้อยกลอกไปมาตามเสียงกลอง บางครั้งก็ยิ้มกว้างเผยให้เห็นเหงือกสีชมพู
"พระสนม... ฝ่าบาท..." ปี้เถาเปิดม่านจะกราบทูล ก็เห็นหลี่เสวียนตู้เดินเข้ามาแล้ว
"ฝ่าบาททรงพระเจริญ" ปี้เถารีบคุกเข่าลง
เสิ่นจืออี้ก็ลุกขึ้นจะถวายบังคม
หลี่เสวียนตู้ยื่นมือไปประคองนางไว้: "ไม่ต้องมากพิธี"
เขานั่งลงข้างเตียง สายตามองไปที่หมิงจู๋น้อยครู่หนึ่ง เห็นนางมีชีวิตชีวาดี มุมปากก็โค้งขึ้นเล็กน้อย แล้วจึงหันมามองเสิ่นจืออี้
"ข้านำสิ่งหนึ่งมาให้เจ้า" เขากล่าว
เสิ่นจืออี้นิ่งไปครู่หนึ่ง: "สิ่งใดหรือเพคะ?"
หลี่เสวียนตู้ไม่ตอบโดยตรง แต่วางห่อผ้าหยาบที่ถืออยู่ในมือมาตลอดลงตรงหน้านาง
เสิ่นจืออี้ก้มลงมอง
ห่อผ้าหยาบสีเทาอมฟ้า ห่ออย่างประณีต มุมทั้งสี่เย็บด้วยเข็มด้าย คงกลัวจะกระจุยระหว่างทาง
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เมื่อเห็นห่อนี้ เสิ่นจืออี้หัวใจเต้นแรงขึ้นมาฉับพลัน
"นี่คืออะไรเพคะ?" เสียงของนางเครือเล็กน้อย
"เปิดดูสิ" หลี่เสวียนตู้ยิ้มกล่าว
เสิ่นจืออี้ก้มหน้า ค่อยๆ แกะห่อผ้าอย่างระมัดระวัง
ชั้นแล้วชั้นเล่าถูกเปิดออก สิ่งของข้างในก็ปรากฏขึ้น