"กระหม่อมขอรับ" จ้าวเฉวียนอันตอบจากห้องนอก
"ไปเลือกผ้าเนื้อดีสองสามผืนในคลัง แล้วเลือกของบำรุงและสมุนไพรอีกบ้าง ส่งมายังตำหนักฉางชุนด้วย ถังหรงหัวต้องการส่งของกลับบ้านเกิด เจ้าช่วยจัดเตรียมให้ด้วย"
จ้าวเฉวียนอันชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วตอบรับ "พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะไปจัดการทันที"
เสิ่นจืออี้เงยหน้าขึ้น มองหลี่เสวียนตู้ อยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่สุดท้ายก็เอ่ยเพียงสี่คำ "ขอบพระทัยฝ่าบาท"
หลี่เสวียนตู้มองนาง จู่ๆ ก็ยื่นมือออกไป ลูบศีรษะนางเบาๆ
"ไม่ต้องขอบใจ" เขาพูดเสียงต่ำ "นี่คือสิ่งที่เจ้าสมควรได้รับ"
เสิ่นจืออี้ยิ้มบางๆ
หมิงจู๋น้อยอยู่ด้านข้างส่งเสียง "อ้าว" ราวกับจะประท้วง พวกท่านพูดอะไรกัน ข้าก็อยากฟังด้วย
หลี่เสวียนตู้ถูกเสียงของบุตรสาวดึงความสนใจ หันไป ยื่นมืออุ้มหมิงจู๋น้อยขึ้นจากเปลเล็ก
หมิงจู๋น้อยซบอยู่ในอ้อมอกเสด็จพ่อ กะพริบตากลมโต มองเขา แล้วมองเสิ่นจืออี้ จู่ๆ ก็เผยอยิ้มกว้าง
หลี่เสวียนตู้มองรอยยิ้มของบุตรสาว มุมปากก็โค้งตาม
......
เพียงชั่วพริบตา ก็มาถึงงานฉลองหนึ่งเดือนขององค์หญิงน้อย
หมิงจู๋น้อยโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ใบหน้าเหี่ยวย่นตอนแรกเกิด บัดนี้ขาวเนียนจนราวกับบีบน้ำได้ คิ้วตาเริ่มชัดเจนขึ้น ดวงตาสีดำดุจพวงองุ่นโตและสุกใส เห็นใครก็ยิ้ม ใครอุ้มก็ไม่ร้องไห้ เป็นเด็กน้อยผู้เป็นสิริมงคลโดยแท้
เน่ยอู้ฝู่ เริ่มเตรียมการสำหรับงานฉลองครบเดือนครั้งนี้ล่วงหน้าครึ่งเดือน
แต่เดิมตามธรรมเนียม งานฉลองครบเดือนขององค์หญิงจัดที่วิหารปีกข้างของตำหนักที่พระมารดาประทับก็พอ จัดอย่างเรียบง่าย เชิญนางสนมและเชื้อพระวงศ์ที่สนิทสนมเพียงไม่กี่คน พอผ่านพิธีก็จบ
อย่างไรเสียก็เป็นเพียงองค์หญิงที่ประสูติจากนางสนม อีกทั้งมิใช่องค์ชาย ไม่จำเป็นต้องจัดใหญ่โต