ประตูเปิดออกพร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าด
แสงแดดอันอบอุ่นสาดส่องเข้าไป ทอดเงาสว่างไสวลงบนพื้น
ในห้องชั้นใน เสิ่นจืออี้นั่งอยู่บนแท่นริมหน้าต่าง ถือกระดิ่งทองเหลืองในมือ กำลังหยอกเย้าเด็กน้อยหมิงจู๋
นางสวมชุดสีเขียวลูกพลัม ผมเกล้าขึ้นอย่างหลวม ๆ ปักด้วยปิ่นหยกขาว ใบหน้าด้านข้างเรืองรองภายใต้แสงแดด
หมิงจู๋น้อยนอนคว่ำอยู่บนแท่น ก้นน้อยป่องสูง เสิ่นจืออี้ส่ายกระดิ่งทองเหลืองเบา ๆ "กรุ๋งกริ๋ง" หมิงจู๋น้อยก็พยายามยื่นมือไปหยิบ ส่งเสียง "อ้า ๆ" พลางยิ้มเผยให้เห็นฟันน้ำนมซี่เล็ก ๆ สองซี่
หลี่เสวียนตู้ถูกภาพอบอุ่นเช่นนี้กระทบสายตา ห้วงอ่อนโยนแห่งหนึ่งในใจถูกสัมผัสอย่างแผ่วเบา
เขายืนอยู่ตรงประตู มองนาง มองบุตรสาว ลืมก้าวเดินไปชั่วขณะ
เสิ่นจืออี้ได้ยินเสียงประตู เงยหน้าขึ้น เห็นหลี่เสวียนตู้ยืนอยู่ที่ประตู สายตาคมดูเหม่อลอย ใบหน้าเผยสีหน้าที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน
ปราศจากความน่าเกรงขามเย็นชาเหมือนเช่นเคย ไม่เสแสร้งแล้ว กลับกลายเป็น...อ่อนโยนปนรู้สึกผิด?
นางตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ "ฝ่าบาทเสด็จมาด้วยเหตุใดหรือเพคะ?"
ขันทีด้านนอกไม่ทูลรายงาน จู่ ๆ เขาก็ผลักประตูเข้ามา เกือบทำให้นางตกใจ!
นางกำลังอุ้มหมิงจู๋เล่นอยู่ ไม่ได้เตรียมตัวไว้เลย
แบบนี้ไม่ได้นะ ต่อไปต้องหาวิธีให้คนมาบอกนางได้
เผื่อตอนที่นางกำลังพูดถึงเขาอยู่ลับหลัง จะถูกจับได้พอดี!
แบบนั้นไม่ปลอดภัยเอาซะเลย...
หลี่เสวียนตู้ย่อมไม่รู้ว่า เสิ่นจืออี้ในหัวตอนนี้คิดแต่จะระวังเขา