ตะวันคล้อยต่ำลง แสงแดดนอกหน้าต่างเปลี่ยนจากสีทองเป็นสีส้มแดง ทอแสงเฉียงเข้าสู่ปีกตะวันตกของตำหนัก ปูพื้นด้วยรัศมีอันอบอุ่นบางเบา
เสิ่นจืออี้หลับไปหนึ่งตะแลง เมื่อตื่นขึ้นมายังรู้สึกเคลิบเคลิ้มอยู่บ้าง
นางลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือลวดลายดอกบัวพันกันปักอยู่บนยอดม่านเตียง จากนั้นนางหันหน้าไป ก็เห็นหลี่เสวียนตู้
เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง มือถือฎีกาเล่มหนึ่ง กำลังก้มหน้าอ่านอยู่ คิ้วขมวดเล็กน้อย ราวกับกำลังพิจารณาเรื่องยุ่งยากบางอย่าง
เขาไม่ได้สวมชุดราชสำนัก สวมเพียงชุดลำลองสีขาวนวล คอเสื้อเผยออกเล็กน้อย เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้า
แสงยามเย็นนอกหน้าต่างทอดลงบนใบหน้าเขา ทำให้สันคิ้วอันคมกริบและดั้งจมูกที่ตรงได้รูปเด่นชัดยิ่งขึ้น
เสิ่นจืออี้อึ้งไปครู่หนึ่ง
นางคิดว่าเขาคงไปนานแล้ว
การพิจารณาฎีกาไม่ควรอยู่ที่ตำหนักหย่างซินหรือ?
นางขยับตัว พยุงจะลุกขึ้นนั่ง ปี้เถารีบเข้ามาพยุงนาง พยุงให้พิงหมอนนุ่มสองใบ
หลี่เสวียนตู้ได้ยินเสียงก็วางฎีกาในมือลง หันกลับมา
“ตื่นแล้วหรือ?” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนกว่าทุกวันที่ผ่านมาหลายส่วน มิใช่ความอ่อนโยนที่จงใจแสดงออก แต่เป็นความนุ่มนวลที่เป็นธรรมชาติ โดยที่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ตัว
“รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือไม่?”
เสิ่นจืออี้พิงหมอนนุ่ม มองดูใบหน้าของหลี่เสวียนตู้
ใต้ตาของเขามีรอยคล้ำบางๆ ริมฝีปากก็แห้งผาก ราวกับพักผ่อนไม่เพียงพอ
หลายวันมานี้ เขาเฝ้าอยู่ข้างนางตลอดจริงๆ
ในใจเสิ่นจืออี้หาได้ไม่รู้สึกไม่อินังขังขอบไม่
แต่ความรู้สึกนั้นเพียงชั่ววูบ เหมือนระลอกคลื่นบนผิวน้ำ กระเพื่อมแล้วก็สลายไป
“หม่อมฉันดีขึ้นมากแล้ว ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงเป็นห่วง”
เสิ่นจืออี้เว้นจังหวะหนึ่ง แล้วพูดอีกประโยค น้ำเสียงแฝงความห่างเหินและสุภาพ “ฝ่าบาททรงมีราชกิจอันมากมาย โปรดเสด็จไปทรงงานเถิด”