ตำหนักเฉิงเฉียน อารมณ์ของกุ้ยเฟยดีไม่มีอะไรจะดีไปกว่านี้อีกแล้ว
เจียกุ้ยผินและฮุ่ยผินมาถึง นางกำนัลและขันทีต่างถอยออกไป ประตูถูกปิดลง ในพระตำหนักเหลือเพียงสามคน
กุ้ยเฟยเอนกายอยู่บนเตียงเอน พัดกลมในมือแกว่งไปมาอย่างสุขใจ มุมปากเผยรอยยิ้มที่กดไว้ไม่อยู่ ปลายคิ้วและหางตาล้วนเต็มไปด้วยความชื่นใจ
ฮุ่ยผินนั่งอยู่ด้านล่าง ลดเสียงลง น้ำเสียงแฝงความขวนขวายชิงดี: "กุ้ยเฟย ทุกอย่างจัดเตรียมเรียบร้อยแล้วเพคะ"
"หมอตำแย พี่เลี้ยง และแพทย์หญิง อย่างละคน ต่างถูกเราซื้อตัวมาแล้ว"
"เงินทองส่งไปแล้ว คนก็รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ ถึงเวลาแล้วควรทำอย่างไร พวกนางรู้ดี"
พัดในมือกุ้ยเฟยหยุดชะงัก วางลง ยื่นมือทั้งสองที่บำรุงรักษามาเป็นอย่างดีออกมา พลิกดูไปมาอย่างชื่นชม ราวกับกำลังชมผลงานศิลปะชิ้นหนึ่ง
มือนางขาวผ่อง นุ่มละเอียด เล็บทาด้วยน้ำยาเล็บสีแดงสด ดั่งดอกไม้เล็ก ๆ ที่บานอยู่ปลายนิ้ว
นางวางมือลง ยิ้ม ยิ้มอย่างสุขุมและมั่นใจ ราวกับทุกอย่างอยู่ในกำมือ
"ทุกอย่างพร้อมสรรพ ขาดเพียงลมตะวันออกเท่านั้น"
"เราก็แค่รอข่าวดีของการคลอดบุตรของกุ้ยเหรินถางผู้มีวาสนานี้ก็พอ"
เจียกุ้ยผินและฮุ่ยผินสบตากัน แล้วก็ยิ้มอย่างมีนัย
ข่าวดี สำหรับกุ้ยเหรินถางแล้วเป็นข่าวดีหรือ? สำหรับนางกุ้ยเฟยต่างหากถึงเป็นข่าวดีที่แท้จริง
เมื่อแผนการทุกอย่างสำเร็จเรียบร้อย กุ้ยเฟยก็จะมีองค์ชายไว้เกื้อหนุน
ตำแหน่งของกุ้ยเฟยจะมั่นคงยิ่งขึ้น ส่วนพวกนางที่พึ่งพิงกุ้ยเฟยก็ย่อมได้รับอานิสงส์ตามไปด้วย
......
ไม่กี่วันมานี้ หลี่เสวียนตู้มิได้สั่งให้ผู้ใดเข้าห้องบรรทม ทรงบรรทมเพียงลำพังที่ตำหนักหย่างซิน
พระองค์ทรงอึดอัดพระทัย ทอดพระเนตรฎีกาตรงหน้าไม่เข้าพระเนตรแม้แต่อักษรเดียว