เสิ่นจืออี้ก้มลงมองแขนเสื้อสีแดงทับทิมที่เปื้อนรอยไวน์เล็กน้อย สีเข้มขึ้นเป็นปื้น มองดูสะดุดตา
ภายในพระตำหนักเงียบลง สายตาทั้งหมดจับจ้องไปที่เสิ่นจืออี้ รอคอยว่านางจะมีปฏิกิริยาอย่างไร
กุ้ยเฟยขมวดคิ้ว รู้สึกไม่พอใจอยู่ในใจ
งานเลี้ยงวันส่งท้ายปีที่นางตรากตรำจัดเตรียม กลับถูกไท่เถียนน้อยเหล่านี้ทำลายบรรยากาศ!
ช่างสมควรตาย!
ฮองเฮาก็มองมาด้วย สีหน้าเรียบเฉย มองไม่ออกว่าคิดอะไรอยู่
หมิงจู๋น้อยอยู่ในอ้อมแขนของเสิ่นจืออี้ เดิมกำลังกัดกำปั้นของตัวเอง ทันใดนั้นรู้สึกได้ถึงความเงียบรอบข้าง นางเงยหน้ามองพระมารดา แล้วมองไท่เถียนน้อยที่คุกเข่าอยู่บนพื้น ปากย่นๆ ดูเหมือนจะร้องไห้
เสิ่นจืออี้ก้มมองบุตรสาว แล้วมองรอยไวน์ที่แขนเสื้อของตัวเอง จู่ๆ ก็ยิ้ม
"ลุกขึ้นเถิด"
นางยิ้มอย่างอ่อนโยน: "เทศกาลปีใหม่เช่นนี้ อย่าคุกเข่าได้ง่ายๆ เลย"
"เพียงแค่ไวน์หกใส่เล็กน้อย ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร"
โหรวกุ้ยผินเอ่ยขึ้นเป็นคนแรก: "ใช่แล้ว กลิ่นไวน์ดอกกุ้ยฮวานี้ ดีกว่ากำยานในตำหนักของหม่อมฉันเสียอีก"
เฉียนฉางไจ้พูดตาม: "จริงด้วย มิน่าล่ะหม่อมฉันถึงดื่มเพิ่มไปอีกสองถ้วย"
แล้วก็มีเสียงไร้เดียงสาดังขึ้น เป็นหยุนตาอิ้ง นางยังมีขนมอยู่ในปาก พูดอ้อแอ้ไม่ชัด: "พี่ถังเป็นคนงามและใจดีจริงๆ!"
ฉือผินหัวเราะเบาๆ: "หนูน้อยนี้ รีบกลืนลงไปก่อนแล้วค่อยพูด!"