"นางสนม ท่านจะไปที่ใดเจ้าคะ?" ปี้เถาถามด้วยความอยากรู้
"ไปตำหนักคุนหนิง หาฮองเฮา"
เรื่องการสถาปนานาง ฝ่าบาทมิได้มอบหมายให้ฮองเฮารับผิดชอบเต็มร้อยหรอกหรือ?
บัดนี้เกิดปัญหา ก็ย่อมต้องไปหาเจ้านายโดยตรง
เสิ่นจืออี้กล่าวเสริมว่า "ฮองเฮาทรงเป็นเจ้าแห่งวังหลัง เน่ยอู้ฝู่ก็อยู่ในความดูแลของพระองค์ เรื่องเช่นนี้ย่อมต้องให้พระองค์ทรงตัดสิน"
"นางสนมทรงรอบคอบยิ่ง" ปี้เถารีบพับชุดพิธี แล้วห่อด้วยผ้า อุ้มไว้ในอ้อมแขน
เสิ่นจืออี้เดินไปถึงหน้าประตู แล้วหันกลับมาพูดกับชิงลั่วและมารดาเอี๊ยบดวนว่า "ชิงลั่ว เอี๊ยบดวน ต้องดูแลตำหนักฉางชุนให้ดี ดูแลองค์หญิงเล็กอย่างใกล้ชิด ก่อนที่ข้าจะกลับมา ใครก็ตามที่มา อย่าให้องค์หญิงเล็กคลาดจากสายตาพวกเจ้า"
"เจ้าค่ะ!" ชิงลั่วและมารดาเอี๊ยบดวนรับคำพร้อมกัน
เสิ่นจืออี้จึงพาปี้เถาเดินเร่งฝีเท้าไปยังตำหนักคุนหนิง
...
ในตำหนักคุนหนิง ฮองเฮากำลังเสวยพระกระยาหารเช้าอยู่
เมื่อได้ยินนางกำนัลกราบทูลว่าถังหรงหัวมาถึงแต่เช้าตรู่ ฮองเฮาทรงนิ่งไปครู่หนึ่ง วางตะเกียบลง แล้วเช็ดมุมพระโอษฐ์
"ให้เข้ามาเถิด"
เสิ่นจืออี้เดินเข้ามา ถวายความเคารพและทูลถามพระอาการ มีสีหน้าแสดงความร้อนใจพอเหมาะพอควร
"ฮองเฮาเพคะ หม่อมฉันมีเรื่องจะกราบทูล" เสิ่นจืออี้กล่าวตรงไปตรงมา ไม่อ้อมค้อม
ฮองเฮาทอดพระเนตรนาง แล้วกวาดพระเนตรไปที่ห่อผ้าที่ปี้เถาถืออยู่ด้านหลัง ก็ทรงเดาได้ถึงเจ็ดแปดส่วน
วันนี้เป็นวันสถาปนานาง การมาหาในเวลาเช่นนี้ แปดหรือเก้าส่วนต้องมีปัญหาแน่นอน
"เรื่องอะไรหรือ กล่าวมาได้" ฮองเฮาตรัส
เสิ่นจืออี้ส่งสายตาให้ปี้เถา