เสียงของระบบดังขึ้น: [ผลตรวจ: ไม่มีการรวมกลุ่ม ไม่มีการวางแผน เป็นอุบัติเหตุจริง การ 'ปลาเงินปลาทองสถิตกาย' ขององค์หญิงเล็กถูกกระตุ้น: เปลี่ยนอันตรายที่อาจเกิดขึ้นเป็นเรื่องเล่ามงคลน่าขบขัน]
เสิ่นจืออี้ถอนหายใจยาวในใจ
ตกใจเสียเปล่าจริง ๆ
เรื่องแมวสงบลงชั่วคราว งานเลี้ยงดำเนินต่อไป
ทหารองครักษ์ถอยออกไป เศษชิ้นส่วนบนพื้นก็ถูกเก็บกวาดจนสะอาด
เหล่าสตรีที่ได้รับบรรดาศักดิ์กลับเข้านั่งตามเดิม บนใบหน้าที่เคยตื่นตระหนกกลับมีรอยยิ้มแทนที่
ในวังอยู่นาน ทุกคนล้วนชำนาญการเปลี่ยนสีหน้าได้ในพริบตา
เริ่มงานเลี้ยง มีการบรรเลงดนตรี การแสดงร่ายรำเริ่มต้นขึ้น
เสียงพิณและปี่ดังขึ้น นางรำเดินเข้าอย่างต่อเนื่อง แขนยาวพลิ้วไหว ท่ารำงดงาม
บรรยากาศในพระที่นั่งคลายความตึงเครียดลงได้ในไม่ช้า ต่างยกจอกชนกัน เสียงหัวเราะพูดคุยอึกทึก
เสิ่นจืออี้อุ้มหมิงจู๋น้อยกลับไปที่นั่งของนาง ปี้เถารีบเข้ามาใกล้แล้วถามเสียงเบา: "พระนาง ไม่เป็นไรกระมัง เพิ่งตกใจแทบแย่"
"ไม่เป็นไร" เสิ่นจืออี้ส่ายศีรษะ "องค์หญิงเล็กยังไม่เป็นไร ข้าจะเป็นอะไรได้"
นางก้มมองบุตรสาวในอ้อมแขน หมิงจู๋น้อยเริ่มง่วงแล้ว หนังตาหย่อนลงเป็นระยะ ปากอ้าครึ่งหนึ่ง กำลังหาว
"พานางไปพักที่วิหารปีกข้างเถิด" เสิ่นจืออี้ส่งหมิงจู๋น้อยให้พี่เลี้ยง "ป้อนนมให้นาง แล้วให้หลับสักงีบ ตื่นแล้วค่อยอุ้มกลับมา"
พี่เลี้ยงรับเด็กน้อยไป ค่อย ๆ ถอยออกไป มารดาเอี๊ยบดวนตามพี่เลี้ยงออกไปด้วย
เสิ่นจืออี้จึงวางใจได้สนิท ยกจอกเหล้าบนโต๊ะขึ้นจิบเล็กน้อย
ในพระที่นั่ง ดื่มกันไปสามรอบ บรรยากาศยิ่งครึกครื้นขึ้น