จ้าวเฉวียนอันรู้สึกลำบากใจ เอ่ยอย่างไตร่ตรองว่า “แม้จะพบร่องรอยของหมอตี้ห้าแล้ว แต่ตอนนี้เขามีคนไข้อยู่ในมือ มาถึงไม่ได้”
“หมอตี้ห้าบอกว่า ต้องจัดการเรื่องที่ค้างอยู่ให้เสร็จก่อน จึงจะมาได้ อย่างช้าสุดครึ่งเดือน เขาจะมาถึงเมืองหลวงแน่นอน”
หลี่เสวียนตู้หาได้โกรธไม่ กลับพยักหน้าเบา ๆ น้ำเสียงมีเชิงชื่นชมอยู่บ้าง “สมควรแล้ว นี่แสดงว่าฝีมือและคุณธรรมของหมอตี้ห้านั้นไม่ด้อยไปกว่าชื่อเสียง”
“รอมาหลายปีแล้ว แค่ครึ่งเดือน เราเองก็ยังรอได้”
อีกครึ่งเดือน หมอตี้ห้าผู้เลื่องชื่อว่าสามารถรักษาโรคฝ่ายชายได้ก็จะมาถึง
เขาจะทำให้ตนเองมีทายาทมากมายได้จริงหรือไม่?
หลี่เสวียนตู้รู้สึกคึกคักขึ้นมาเล็กน้อย
พอพูดจบ ขันทีน้อยหน้าประตูก็เข้ามารายงาน “ฝ่าบาท ซูเฟยเสด็จมาเฝ้าอยู่หน้าพระตำหนักพ่ะย่ะค่ะ”
หลี่เสวียนตู้ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เมื่อวานนางกำนัลถิงฉินของซูเฟยก็มาแล้ว แต่ตอนนั้นเขากำลังปวดหัวกับฎีกากองโต จึงไม่มีอารมณ์ ให้นางกลับไป
วันนี้นางมาด้วยตนเองอีก ก็ยากที่จะผลักไสอีกครั้ง
นับดูแล้ว ซูเฟยเป็นนางสนมที่อยู่เคียงข้างเขานานที่สุด ตั้งแต่อยู่ในจวนก่อนขึ้นครองราชย์ก็ติดตามมา ชั่วพริบตาก็สิบปีแล้ว
แม้เรื่องฉลองพระองค์จะทำให้เขาโกรธ ถึงขั้นกักบริเวณนางครึ่งปี แต่แท้จริงแล้วนางก็แค่ลูกหลง เหตุการณ์ก็ผ่านไปแล้ว เขาไม่อยากใจแข็งเกินไปนัก