แต่เช้าวันที่สิบ ซูเฟยลุกขึ้นไปห้องน้ำ พอกลับมาก็หน้าซีดเผือด
ถิงฉินกำลังปูที่นอน พอเห็นสีหน้าของนางก็ตกใจ รีบถาม: "ฮูหยิน ท่านเป็นอะไรไป?"
ซูเฟยไม่พูดอะไร เดินไปนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มองกระจกทองแดง น้ำตาไหลรินลงมาอย่างเงียบๆ
ถิงฉินตกใจ รีบเข้าไปนั่งยองๆ ตรงหน้านาง จับมือของนาง: "ฮูหยิน ท่านอย่าทำให้บ่าวตกใจเลย เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
"ประจำเดือนของเปิ่นกง...มาแล้ว" เสียงของซูเฟยแหบพร่าแทบฟังไม่ชัด
ถิงฉินตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วก็เข้าใจทันที
ประจำเดือนมา แสดงว่าฮูหยินยังไม่ท้อง...
ซูเฟยลุกพรวดขึ้น คว้าผงแต่งหน้าบนโต๊ะเครื่องแป้งปัดลงพื้น
ขวดกับตลับแตกกระจาย สีแดงทาแก้มกระเด็นเต็มพื้น
นางกำหมัดแน่น ด้วยความโกรธ: "ทำไม? ไม่ได้บอกว่าสูตรนี้วิเศษนักหรือ?"
"ทำไมเปิ่นกงยังไม่ท้อง?!"
ถิงฉินคุกเข่าลง: "ฮูหยิน บางทีวาสนายังไม่มา เรื่องมีบุตรนี้ อย่าไปฝืนเลยเจ้าค่ะ!"
ซูเฟยจ้องนางอย่างโกรธแค้น แล้วใช้มือบีบนางแรงๆ: "ใครให้ปากมาก! ใครให้ปากมาก!"
ถิงฉินไม่กล้าหลบ ต้องทนเจ็บ
โชคดีที่ซูเฟยอารมณ์ดีขึ้นเล็กน้อยในเวลาต่อมา: "เมื่อกี้เปิ่นกงเสียใจเกินไป ให้เจ้าหยุดงานหนึ่งวัน พักผ่อนให้ดีเถอะ"
ถิงฉินคารวะ: "ได้ บ่าวขอบคุณฮูหยินที่เมตตา"
ซูเฟยนั่งอยู่คนเดียวในห้องโถง ทั้งคนเหม่อลอย
นางฝันไป เห็นจริงจะแค่ไหน! นางไม่เชื่อว่านางจะไม่มีบุตร!
เดือนนี้ไม่ได้ ก็ลองเดือนหน้าใหม่!
นางต้องให้กำเนิดองค์ชายน้อยผิวขาวอ้วนกลมในฝันให้ได้!