เสิ่นจืออี้รู้ดีว่านางกำลังหมายถึงตอนที่ตนดึงแขนเสื้อของหลี่เสวียนตู้ เรื่องนั้นนางตั้งใจทำเอง
หนึ่ง เพื่อลองใจฝ่าบาทว่าทรงมีท่าทีต่อนางอย่างไร อีกทั้งยังเป็นการเพิ่มพูนความประทับใจของฝ่าบาทที่มีต่อนาง
สอง นางไม่อยากให้เฉียนฉางไจ้ โดยเฉพาะหลิวตาอิ้งที่เต็มไปด้วยความอาฆาตพยาบาทต่อนาง ฉกฉวยโอกาสของนางไป
"หม่อมฉันผิดแล้ว" นางยอมรับโดยไม่แก้ตัว
กุ้ยเฟยไม่คิดว่านางจะยอมรับผิดได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ จึงตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งเสียงเย็นชา "รู้ว่าผิดก็ดีแล้ว ข้ามิได้ตั้งใจกลั่นแกล้งเจ้า แต่วังมีกฎของวัง เจ้าเข้าวังมาแล้วก็ต้องรักษากฎ"
นางหยิบสมุดเล่มหนึ่งจากโต๊ะ ส่งให้สาวใช้ที่อยู่ข้างกาย สาวใช้ก็ส่งต่อให้เสิ่นจืออี้
เสิ่นจืออี้รับมาดู เป็นตำรา "มารยาทในวังหลัง" เล่มหนา อย่างน้อยก็ร้อยกว่าหน้า
"สมุดเล่มนี้ เป็นตำราที่ไทเฮาประทานให้ข้าเมื่อเข้าวังมา"
"เสิ่นฉางไจ้หากว่ามารยาทยังบกพร่อง ก็ลอกตำราเล่มนี้ให้ครบถ้วนเถอะ ลอกเสร็จ มารยาทก็จะเข้าใจเอง"
ตำราร้อยกว่าหน้า ให้ลอกหนึ่งรอบ
เสิ่นจืออี้ก้มหน้ามองตำราหนาหน่วงในมือ ภายในใจสาปแช่งบุพการีสิบแปดชั้นของกุ้ยเฟย แต่ภายนอกยังคงมีท่าทีว่านอบน้อม "หม่อมฉันรับบัญชา ขอบคุณพระคุณที่ประทานตำรา หม่อมฉันจะตั้งใจลอกให้ครบ ไม่ทำให้พระคุณเจ้าผิดหวัง"
เสิ่นจืออี้คารวะหนึ่งครั้ง เตรียมจะหันหลังเดินออกไป