ในตำหนัก ผู้คนล้วนหน้าซีดเผือด
ปี้เถาร้องไห้โฮออกมา แต่ชิงลั่วปิดปากนางไว้ทันที
ผ้าเช็ดหน้าในมือมารดาเอี๊ยบดวนร่วงหล่นลงกับพื้น ร่างสั่นเทิ้มไม่หยุด
"บัดนี้ควรทำฉันใด?" ชิงลั่วยังคงสงบสติอารมณ์ เสียงแผ่วเบา แต่ลำคอแหบแห้งไปแล้ว
ท่านจางสูดลมหายใจลึก ประคองสติ แล้วรีบเขียนตำรับยาส่งออกไป: "ให้กินยาเสริมครรภ์ก่อน ประคองครรภ์ไว้ แล้วดูสถานการณ์! เร็วเข้า! ช้าอย่าได้แม้ชั่วประเดี๋ยว!"
ไท่เถียนน้อยถือตำรับยาวิ่งออกไปซื้อยา
ท่านจางหันกลับมามองสีหน้าเสิ่นจืออี้อีกครั้ง ริมฝีปากคล้ำ ดวงหน้ามีสีคล้ำ นี่คือสัญญาณชัดเจนของการถูกยาผลักครรภ์
เขาอยู่ในไท่อีเยวี่ยนมาสามสิบกว่าปี ชีพจรเช่นนี้เคยพบมาก่อน
มิใช่ยาถ่ายธรรมดา แต่เป็นน้ำยาถ่ายที่ผสมยาผลักครรภ์ ซึ่งมุ่งเป้าไปที่สตรีมีครรภ์ระยะท้ายโดยเฉพาะ
"วันนี้กุ้ยเหรินได้สัมผัสสิ่งใดหรือกินสิ่งใด?" ท่านจางหันขวับ สายตากวาดมองทุกคนในตำหนัก น้ำเสียงเร่งด่วนและดุดัน
ปี้เถาคุกเข่าลง พูดทั้งน้ำตา: "วันนี้เจ้านางได้ดื่มแต่เพียงน้ำแกงไก่ที่นางมารดาเอี๊ยบดวนตุ๋นให้ ที่นอกนั้นมิได้กินสิ่งใดเลยเจ้าค่ะ!"
"น้ำแกงไก่เล่า? ยังเหลืออีกหรือไม่?"
อึก...ยังมีอีกครึ่งถ้วยเล็ก...
ปี้เถาเดินเซไปที่โต๊ะ ยกน้ำแกงที่เย็นไปครึ่งถ้วยนั้นมา
ท่านจางรับไป สูดดมใกล้ ๆ แล้วใช้นิ้วจิ้มเล็กน้อยใส่ปาก สีหน้ามืดมนลงถึงขีดสุดทันที
เขาส่งถ้วยให้ศิษย์ด้านหลัง น้ำเสียงเย็นเยียบราวสายลมหนาว: "ตรวจ! นำสมุนไพรทุกอย่างในน้ำแกงถ้วยนี้มาให้ข้าตรวจให้ชัด!"