“มิใช่หรือที่ข้าคือสามีที่ดีที่สุดใต้หล้า?” เขาถามขึ้นทันใด น้ำเสียงแฝงความหยอกเย้า
เสิ่นจืออี้ยิ้มน้อย ๆ เอนตัวลงซบในอ้อมแขนของเขา
เมื่อเจอคำถามที่ตอบไม่ได้ ก็ไม่ตอบเสียเลยดีกว่า
หลี่เสวียนตู้รออยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้รับคำตอบ จึงก้มลงมองนาง เห็นเพียงนางหลับตา มุมปากยกยิ้มอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม แสร้งหลับอย่างไม่มีความรู้สึกผิด
เขาอดยิ้มไม่ได้ ค่อย ๆ หยิกใบหูของนางเบา ๆ แต่ไม่ทวงถาม
นอกหน้าต่าง สายลมฤดูใบไม้ผลิอันอบอุ่นพัดโชยเข้ามา พร้อมกลิ่นดอกไม้และความอบอุ่น
ในใจของหลี่เสวียนตู้ ในที่สุดก็ได้พบกับความอบอุ่นที่ห่างหายไปนาน
......
รุ่งเช้าอีกวัน จ้าวเฉวียนอันถือพระบรมราชโองการด้วยตนเอง นำคณะขันทีเดินทางไปยังตำหนักฉางชุนอย่างเอิกเกริก
เขายืนอยู่กลางห้องโถงใหญ่ คลี่พระบรมราชโองการสีเหลืองสดใส น้ำเสียงแหลมสูงแต่แฝงความเร่าร้อน ก้องไปทั่วทุกมุมของตำหนักฉางชุน
“อัญเชิญพระราชโองการแห่งฮ่องเต้ ตรัสว่า: เจี๋ยหยูถัง เสิ่นจืออี้ มีคุณธรรมงดงาม อ่อนโยนสง่างาม มีความดีความชอบในการให้กำเนิดองค์หญิงใหญ่ บัดนี้กำลังตั้งครรภ์เชื้อพระวงศ์อีก เป็นที่ปลื้มปิติแก่ข้ายิ่งนัก จึงเลื่อนตำแหน่งเป็นกุ้ยผิน คงพระนามพระราชทานเดิมไว้ ประทับ ณ พระตำหนักหลักตำหนักหย่งโซว รับสั่ง!”
เสิ่นจืออี้คุกเข่าลงกับพื้น สองมือรับพระบรมราชโองการ
นางคิดว่าได้เลื่อนเป็นผินก็ดีแล้ว ไม่คิดว่าจะข้ามขั้นผินไปเลย เลื่อนเป็นกุ้ยผินโดยตรง
ดูเหมือนว่า เมื่อวานตอนที่หลี่เสวียนตู้รู้สึกผิดมากที่สุด นางจงใจบอกเขาว่าตนเองตั้งครรภ์ ได้ผลจริง ๆ