ในห้องคลอด วิกฤตการณ์สงบลงชั่วคราว
เสิ่นจืออี้นอนแผ่อยู่บนเตียง รู้สึกว่าตนเองดั่งปลาที่ถูกซัดขึ้นฝั่ง
เด็กยังไม่ออกมาทั้งหมด
ชิงลั่วร้อนใจจนเกือบร้องไห้ "กุ้ยเหริน เพคะ ท่านออกแรงอีกสักหน่อย ศีรษะเด็กออกมาแล้ว เหลืออีกนิดเดียว!"
"ฝ่าบาทเสด็จออกไปก่อน ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนจืออี้เอง" ไทเฮาก้าวเข้าไปผละปี้เถาออก เดินไปถึงเตียงคลอด เอื้อมมือสัมผัสท้องของเสิ่นจืออี้
หลี่เสวียนตู้จำต้องผินหลังออกไป แต่มิได้จากห้องคลอดไปไกล คงยืนรออยู่ที่หน้าประตูด้วยความกระวนกระวาย
มือของไทเฮาอบอุ่น เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลา
"หนูน้อย ฟังข้าว่า" น้ำเสียงของนางสงบผิดปกติ
"เจ้าคือมารดาของเด็กน้อยผู้นี้ มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่นำเขามาสู่โลกใบนี้ได้"
"ยามที่อันตรายถึงเพียงนั้นเจ้ายังฝ่าฟันมาได้ เหลือเพียงแรงสุดท้ายนี้เท่านั้น"
"ข้าอยู่ที่นี่ ฝ่าบาทก็อยู่ที่นี่ ไม่มีผู้ใดทำอันตรายเจ้าและลูกได้"
เสิ่นจืออี้มองนาง จู่ๆ จมูกก็รู้สึกแสบขึ้นมา
น้ำตาค่อยๆ ไหลรินลงมา
"เจ้าค่ะ!"
"ออกแรง" ไทเฮากล่าว
เสิ่นจืออี้กัดฟันแน่น กำผ้าปูใต้กาย ใช้แรงสุดท้ายที่มีเบ่งลงไปสุดกำลัง
ความรู้สึกอุ่นๆ ลื่นๆ ไหลทะลักออกมา ร่างกายราวกับถูกสูบจนว่างเปล่า
แล้วก็——
"ว้า——!"
เสียงร้องไห้กังวานสดใส มีพลังเต็มเปี่ยม ดั่งลูกแมวขนฟูส่งเสียงร้อง ทั้งดุดันและเฉียบขาด
เด็กออกมาแล้ว!
เสิ่นจืออี้นอนแผ่อยู่บนหมอน หายใจหอบรุนแรง ร่างกายอ่อนล้าจนตาพร่าไปหมด นางพยายามลืมตากว้าง อยากจะมองเห็นสิ่งมีชีวิตน้อยๆ ที่เพิ่งออกจากกายของนาง
"ถวายพระพรฝ่าบาท ไทเฮา เป็น..." หมอตำแยอีกคนกลืนคำพูดลงไป ฝีมือคล่องแคล่วในการห่อตัวทารกน้อย